Jabitacá - Gal Costa

Mesmo com todas as coisas esquecidas entre nós

Até no apagar das velhas rendas coloridas, eu te amo

Nos nomes escritos no chão

Nos riscos de vidro na pedra

Acontece nas manhãs

Que eu não vejo seu caminho

Acontece nos caminhos em que ando só

Sopro as nuvens que escondem

As estrelas de guiar

Mas não me deixe navegar

Se já não crê no encanto deste mar

Se nossas manhas se perderam nas ruas sem jardins

Enfeitou a nossa casa

Com a rosa da mais bela cor

Encontrada nas montanhas do Jabitacá

Quando nada for mais longe

E acontecer de ser voce no meu caminho

Mas meu amor

Mesmo com todas as coisas escondidas

Até no por do sol da madrugada

E as placas baleadas pela estrada

Acontece nas manhãs

Que eu não vejo seu caminho

Acontece nos caminhos em que ando só

Sopro as nuvens que escondem

As estrelas de guiar

Zelfs met alle vergeten dingen tussen ons

Totdat ik het oude gekleurde kant niet uitwis, hou ik van je

In de namen geschreven op de vloer

In de risico's van glas op steen

gebeurt in de ochtenden

Dat ik je weg niet zie

Het gebeurt op de paden die ik alleen bewandel

Blaas de wolken die zich verbergen

De leidende sterren

Maar laat me niet bladeren

Als je niet langer gelooft in de betovering van deze zee

Als onze ochtenden verloren zouden gaan in straten zonder tuinen

Ons huis versierd

Met de roos van de mooiste kleur

Gevonden in de bergen van Jabitacá

Wanneer niets verder gaat

En toevallig ben jij het op mijn manier

maar mijn liefste

Zelfs met alle verborgen dingen

Zelfs in de zonsopgang zonsondergang

En de borden langs de weg

gebeurt in de ochtenden

Dat ik je weg niet zie

Het gebeurt op de paden die ik alleen bewandel

Blaas de wolken die zich verbergen

De leidende sterren