Casca - Gal Costa

A casca azeda já quebrou

Que nem a onda aqui

Estranho mesmo é o amor

Que invade sem sorrir

O pulso para pra pensar

Vem se espalhando pelo chão

Um jeito cego de enxergar

O sangue em minhas mãos

Que irá

Queimar

Que cor

De quem será

Nas unhas tem um pouco d’eu

Nas coxas, o torpor

Congela o instante em que tremeu

Teus olhos de isopor

O pulso para pra pensar

Vem se espalhando pelo chão

Um jeito cego de enxergar

O sangue em minhas mãos

Que irá

Queimar

Que cor

De quem será

Perfume estranho ao acordar

Onde será que estou

A tela se alimenta de ar

E o ar do nosso som

A noite acena sem fitar

Pela janela do vagão

Que pro passado irá rumar

E só o perfume então

Fará

Lembrar

Que rara sensação

De zure korst is al gebroken

Zelfs niet hier

Vreemd is liefde

Dat binnenvalt zonder te glimlachen

De impuls om na te denken

Komt verspreid over de vloer

Een blinde manier van kijken

Het bloed aan mijn handen

dat zal

Brandwond

Welke kleur

van wie zal het zijn?

Er zit een beetje van mij in de nagels

Op de dijen, de verdoving

Bevriest het moment dat je schudt

Je piepschuim ogen

De impuls om na te denken

Komt verspreid over de vloer

Een blinde manier van kijken

Het bloed aan mijn handen

dat zal

Brandwond

Welke kleur

van wie zal het zijn?

Vreemde geur bij het wakker worden

waar ben ik

Het scherm voedt zich met lucht

En de lucht van ons geluid

De nacht zwaait zonder te kijken

Door het wagenraam

Welke naar het verleden zal gaan

En dan alleen het parfum

zal maken

Onthouden

wat een zeldzaam gevoel