Sexto Andar - Fresno

No meio da avenida de duas mãos

Luzes que vêm e vão, sem ter aonde chegar

Nas estações de trem, a gente vai e vem

Gente do mal e do bem respirando o mesmo ar

No meu elevador ninguém pode me escutar

Nem a lei da gravidade eu vou obedecer

Ninguém sente essa dor que me obriga a cantar

Do alto do meu sexto andar

Do alto do meu sexto andar

Sem freio, sem destino, sem direção

Persigo a canção que desde sempre ouvi tocar

E as forças que governam meu caminhar brotaram do pulsar

Das mãos que eu aprendi a amar

Quando se eleva a dor, ninguém pode me escutar

Se há um lado bom da vida, não consigo ver

Ninguém sente essa dor que me obriga a cantar

Do alto do meu sexto andar

Do alto do meu sexto andar

Quando eu falar, me olhe no olho

Nada é maior que a força de um sonho

E quando eu morrer, transformem minha história

Numa canção de pranto e de glória

In het midden van de tweehandenlaan

Lichten die komen en gaan, en nergens heen kunnen

Op treinstations komen en komen we

Slechte en goede mensen ademen dezelfde lucht in

In mijn lift kan niemand me horen

Zelfs de wet van de zwaartekracht zal ik niet gehoorzamen

Niemand voelt deze pijn die me dwingt te zingen

Vanaf mijn zesde verdieping

Vanaf mijn zesde verdieping

Geen remmen, geen bestemming, geen richting

Ik jaag op het nummer dat ik altijd heb horen spelen

En de krachten die mijn lopen bepalen, kwamen van de pols

Van de handen die ik leerde liefhebben

Als de pijn stijgt, kan niemand me horen

Als er een mooie kant aan het leven is, kan ik het niet zien

Niemand voelt deze pijn die me dwingt te zingen

Vanaf mijn zesde verdieping

Vanaf mijn zesde verdieping

Als ik spreek, kijk me in de ogen

Niets is groter dan de kracht van een droom

En als ik sterf, transformeer dan mijn verhaal

In een lied van huilen en glorie