Stjärnors Mjöd - Finntroll

Djupt i skogen fränder samlats

Mjöd av stjärnestoft vi bryggt

Runt mig alla festa, drömma

Denna syn jag aldrig glömma

I regnet jag såg den komma

Den steg så långsamt ur tjärnens djup

Ett vått ljud, suckande tungt

Spretande, knotig och grå

Alger och vatten, lera och slamm

Tjärnens smuts från vidundret rann

Det var kanske en fot, en extremitet

Som i mossan slappt då trampat

I skymning ett dussin ögon tändes

Ofattbar kyla dessa blickar spred

Formen ohygglig, en sanslös kontur

Dess gälar fladdra, i munnar det vina

Klagande sorgfyllt sin avbrutna dvala

En raspig ton från dess halsar steg

Alger och vatten, lera och slamm

Tjärnens smuts från vidundret rann

Förbannelser i dess läte kvida

I mina öron, i mina minnen de svida

Besten denna mig på flykt då tvingat

Jag löpte vilt genom skog och snår

Dess mardrömsläte i skuggor klingat

Gnolat, viskat, hånat mina sår

Slingrande armar överallt de räckas

Den mörka jätten endast jag sett

Skepnaden evigt mot stjärnor sträckas

Guden ur djupet och bortom allt vett

Alger och vatten, lera och slamm

Tjärnens smuts från vidundret rann

Kunde ej trotsa, rädslan då vann

Den natten jag sprang, jag sprang, jag sprang

Djupt i skogen fränder samlats

Mjöd av stjärnestoft vi bryggt

Runt mig alla festa, drömma

Denna syn jag aldrig glömma

Alger och vatten, lera och slamm

Tjärnens smuts från vidundret rann

Kunde ej trotsa, rädslan då vann

Den natten jag sprang, jag sprang, jag sprang

Diep in het bos verzamelden zich familieleden

Mede van sterrenstof hebben we gebrouwen

Overal om me heen feest, droom

Deze aanblik zal ik nooit vergeten

In de regen zag ik het aankomen

Het rees zo langzaam uit de diepten van de vijver

Een nat geluid, zwaar zuchtend

Verspreid, knoestig en grijs

Algen en water, klei en slib

Het vuil van de vijver van het wonder stroomde

Misschien was het een voet, een extremiteit

Zoals in het mos slap en vervolgens vertrapt

In de schemering werden een tiental ogen verlicht.

Ongelooflijk koud verspreidden deze blikken zich

De vorm is afschuwelijk, een zinloze contour

Zijn kieuwen fladderen, in zijn mond de wijn

Helaas klagen over zijn onderbroken winterslaap

Een raspende toon steeg op uit zijn nek

Algen en water, klei en slib

Het vuil van de vijver van het wonder stroomde

Vloeken in zijn klankkoker

In mijn oren, in mijn herinneringen steken ze

Het beste dit me op de vlucht dan gedwongen

Ik rende wild door bos en struikgewas

Zijn nachtmerriegeluid in schaduwen klonk

Gnolat, fluisterde, bespotte mijn wonden

Opwindende armen overal waar ze reiken

De donkere reus die ik alleen heb gezien

De figuur is voor altijd uitgerekt naar de sterren

God uit de diepten en voorbij alle reden

Algen en water, klei en slib

Het vuil van de vijver van het wonder stroomde

Kon niet trotseren, de angst won toen

De nacht dat ik rende, rende ik, rende ik

Diep in het bos verzamelden zich familieleden

Mede van sterrenstof hebben we gebrouwen

Overal om me heen feest, droom

Deze aanblik zal ik nooit vergeten

Algen en water, klei en slib

Het vuil van de vijver van het wonder stroomde

Kon niet trotseren, de angst won toen

De nacht dat ik rende, rende ik, rende ik