Myren - Finntroll

Ett träsk en sumpmark så långt så ändlöst

Mina ögon kan ej tro

Fötter sjunka i gräsligt vatten

Knän nu täckas, skjortan suga

Kylan sprids, långsam svart

Torven tung, ingen värme

När foten stiga, vinden bita

Kölden tvingar foten åter ner

Ingen fast mark finns att skåda

Dessa mörka vatten mig nu täckt

Myr och mossa och köld här råda

Den klibbar fast i andens dräkt

Gråa träd, torra döda

Kvistar gamla stretar upp

Som stilla blixtar mot skyn här ritas

De står, betraktar då jag vandrar förbi

När jag nu nått kärrets kärna

Kan ej mera finna vägen bort

Ingen stig hemåt att hitta

De döda träden stirra blott

Till sist jag tar min yxa

Lyfter blicken i förakt

Vita kvistar, grå bark den tuggar, spräcker

Jag fäller dem i den gröna mossan så våta

Mäktiga pålverk ur träsket stiger

Visar sin form

En sista flamma fyller min kropp

Med den bygger jag mitt bleka hus

Yxa och man nu äntligen vila

Här står att ses en praktfull borg

Med torn av stockar eviga, hårda

Som nu stigit ur myrens sorg

Här står att ses en praktfull borg

Stockar som nu stigit ur myrens sorg

Een moeras een moeras tot nu toe zo eindeloos

Mijn ogen kunnen het niet geloven

Voeten zinken in grasachtig water

Knieën nu bedekt, shirt zuigen

De koude smeert, langzaam zwart

Turf zwaar, geen hitte

Als de voet omhoog gaat, bijt de wind

De kou dwingt de voet weer naar beneden

Er is geen vaste grond te zien

Deze donkere wateren bedekten me nu

Moeras en mos en kou heersen hier

Het kleeft aan het kleed van de geest

Grijze bomen, droog dood

Takjes oude strijd omhoog

Zoals hier nog steeds flitsen tegen de lucht worden getekend

Ze staan ​​te kijken terwijl ik langsloop

Als ik nu de kern van het moeras heb bereikt

Kan de weg niet meer vinden

Geen pad naar huis te vinden

De dode bomen staren gewoon

Eindelijk pak ik mijn bijl

Heft zijn blik in minachting op

Witte twijgen, grijze bast die hij kauwt, barsten

Ik laat ze in het groene mos zo nat vallen

Machtige palen stijgen op uit het moeras

Toont zijn vorm

Een laatste vlam vult mijn lichaam

Hiermee bouw ik mijn bleke huis

Bijl en mens nu eindelijk rust

Hier zie je een prachtig kasteel

Met torens van logs eeuwig, hard

Die nu is opgestaan ​​uit de rouw van de mier

Hier zie je een prachtig kasteel

Boomstammen die nu zijn opgestaan ​​uit het verdriet van het moeras