Eld - Fejd

Fager stod elden i brand

På stenar försjunkna de fanns

Tidlös var natten så skum

Slöjor vid vattnet skyler dess glans

Hänförd var blickar mot eld

I mörkret en skepnad av liv

Sinnen de flyktar så svårt

Bitter var kampen för den som sov

Förgänlig var länkar av blod

Rådande tystnad av sorg

Tärande längtan om tro

Svidande ögon når ej mer fram

Handen mot marken så tung

Spillror av tiden bidar djupt

Förgäten var åldern de levt

Enig var följet vid eldens sken

Fager stak het vuur in brand

Op de verzonken rotsen waren ze

Tijdloos, de nacht was zo schuimig

Sluiers bij het water bedekken zijn glans

Betoverd waren blikken op vuur

In het donker een vorm van leven

De geesten vluchten zo hard

Bitter was de strijd voor degene die sliep

Bederfelijk waren banden van bloed

De heersende stilte van verdriet

Bijtend verlangen naar geloof

Brandende ogen kunnen er niet meer bij

De hand tegen de grond zo zwaar

Puin van de tijd biedingen diep

Vergeet dat het de leeftijd was waarop ze leefden

De entourage stemde in bij het licht van het vuur