Volée - Eths

Quelle puissance!

Corps sur moi, je m'éloigne

Indécence, sales ses mots m’ont déchirées

Ma langue saigne

Quelle défense?

J’oublie mes sens, mes conforte dans mes maux

Et mes yeux se souviennent

Il a ouvert les portes

Le roi déshonore sa reine

Les cris de nos deux corps

Les jambes sont étendues

Une absence

Ma vie s'était suspendue

Sa violence lentement m’efface, me saccage et me pose

L’animal se déchaîne

Mes souvenirs s’en moquent

Je subis l’hôte et sa haine

Les plis de nos deux corps, morts

J’essaie d’en sortir, de m’aimer, de sourire

Sa joyeuse tendance acide m’offre des minutes placides

Je me tourne une fois, deux fois: je prend le rythme qu’il m’octroie

Il enfonce de ses mains;

il permet la chaleur à l’abîme encore abîmée

Il invoque

Je chuchote sa mort autant que la mienne à l’instant

Oui… Il me vole

L’amant s’adonne à ses rêves et plus aucune trêve jusqu’au bonheur ultime de

son odeur humide sur ma peau

Puis l'écume de son effort est bue par ma bouche qu’il entrouvre et qu’il force

Mais l'éphémère te possède

Tu me rends froide, neutre

Morte

Wat een kracht!

Lichaam op mij, ik loop weg

Onfatsoenlijkheid, vuil, zijn woorden scheurden me uit elkaar

Mijn tong bloedt

Welke verdediging?

Ik vergeet mijn zintuigen, troost me in mijn pijn

En mijn ogen herinneren zich

Hij opende de deuren

De koning onteerd zijn koningin

De kreten van onze twee lichamen

Benen zijn gestrekt

een afwezigheid

Mijn leven werd opgeschort

Het geweld ervan wist me langzaam uit, maakt me kapot en zet me neer

Het dier wordt wild

Mijn herinneringen geven er niet om

Ik lijd de gastheer en zijn haat

De plooien van onze twee lichamen, dood

Ik probeer eruit te komen, van mezelf te houden, te glimlachen

Zijn vrolijke zure neiging geeft me rustige minuten

Ik draai één keer, twee keer: ik neem het ritme dat hij me geeft

Hij zinkt met zijn handen;

hij laat warmte toe aan de nog steeds beschadigde afgrond

hij beroept zich op

Ik fluister zijn dood nu net zo vaak als de mijne

Ja... Hij steelt van mij

De minnaar geeft zich over aan zijn dromen en er is geen uitstel tot het ultieme geluk van

haar natte geur op mijn huid

Dan wordt het schuim van zijn inspanning gedronken door mijn mond die hij opent en forceert

Maar het kortstondige bezit jou

Je maakt me koud, neutraal

dood