Rutsah - Eths

Un crépitement fait vibrer les tempes

Il impérialise la perception

Seul, dans les pas de mon ombre sur le chemin je vais…

La vie va et vient, cette masse en action haletante

Troupeau bestial qui vit son instant, profite du moment

Je la sens, la devine dans mon réveil obscur

Seul, mince, un rayon clair parcours la pièce

Il me dégoûte, les cloches sonnent

Je suis pourtant comme eux

Je vois ces treize nouvelles heures

A passer dans ma semence sordide

Leur songe sophistiqué incarcère lentement

Mon esprit calciné, divergent

Je me lève et m’habille, embrasse ma femme et ma fille

Ma peau diurne me sert un peu

Le trou quotidien s’ouvre

Sauvez-moi

Je me revois enchaîné à ma chaise

Ils allument les feux, les cloches continuent à sonner

J’entends chanter des litanies

Mes pieds sont réduits en cendres

Mes muscles craquent, ma moelle et mon sang sifflent

Ma chair se consume comme du cuir rétrécit

Deux bâtons desséchés et noircis

Les os de mes jambes pendent au dessus des flammes

Qui montent, bientôt lapent mes cheveux

Ma tête est une boule de métal en fusion

Mes yeux étincellent puis fondent dans leurs orbites

Si j’ouvre la bouche, je bois du feu

Si je la ferme le feu est à l’intérieur et pourtant

Les cloches sonnent toujours

Sauvez-moi!

Je me situe entre les dernières limites de la partie humaine

Et les frontières de la vie supérieure

Je ne connais pas les heures

Mon Lucifer latent bourdonne à l’ombre de mon ouie

La tête cornée, chantonne de sombres liturgies

Je ne fuis, je ne puis

Je ne suis pas fou ni loup

J’entends sa révolte luciférienne

Il règne

Il fait route vers le monde depuis que le monde est monde

Je m’exécute à sa voix, il me nomme le sens occulte de son émoi

A sa vue, je vomirais de peur tant son tronc est large et froid

Il supplante ma couche dérobant bible et crucifix

Vers minuit mon esprit se morcelle car je dois défier dieu

Je suis promis à la vie éternelle je fais ces choses tant que je peux

Tant qu’il m’appelle

Je ne connais pas les heures

Mon Lucifer sort du trou, noire lumière

Sa voix bestiale me dicte et m'étreint

Je me fends en deux nous ne faisons plus qu’un

Dans cette lumière, tu seras à moi aux siècles des siècles

Les ténèbres seront les témoins de notre union

Et les foudres du ciel seront nos cierges

Je possède, j’embrase nos étreintes par l’extrême onction

Moi, le fiancé de la perdition

Mon existence dévorée de l’anathème

Aime moi sur l’autel brûlant du blasphème

(Merci à Laetitia pour cettes paroles)

Een geknetter rammelt aan de slapen

Het imperialiseert perceptie

Alleen, in de voetsporen van mijn schaduw op het pad zal ik...

Het leven komt en gaat, deze massa in ademloze actie

Beestachtige kudde die zijn moment beleeft, grijpt het moment

Ik voel het, raad het in mijn donkere ontwaken

Alleen, slank, een heldere straal reist door de kamer

Het walgt me, de klokken luiden

Maar ik ben zoals zij

Ik zie deze nieuwe dertien uur

Om door mijn smerige zaad te gaan

Hun verfijnde droom wordt langzaam opgesloten

Mijn verkoolde geest, divergeren

Ik sta op en kleed me aan, kus mijn vrouw en mijn dochter

Mijn huid overdag dient me een beetje

Het dagelijkse gat gaat open

Red mij

Ik zie mezelf vastgeketend aan mijn stoel

Ze steken de vuren aan, de klokken blijven rinkelen

Ik hoor litanieën zingen

Mijn voeten zijn veranderd in as

Mijn spieren kraken, mijn merg en mijn bloed sissen

Mijn vlees brandt alsof leer krimpt

Twee verdorde en zwartgeblakerde stokken

Mijn beenbotten hangen over de vlammen

Die opkomst, snel door mijn haar strijken

Mijn hoofd is een bal van gesmolten metaal

Mijn ogen glinsteren en smelten dan in hun kassen

Als ik mijn mond open, drink ik vuur

Als ik hem sluit is het vuur binnen en toch

De klokken luiden nog steeds

Red mij!

Ik sta tussen de laatste grenzen van het menselijke deel

En de grenzen van het hogere leven

Ik weet de uren niet

Mijn latente Lucifer neuriet in de schaduw van mijn gehoor

Gehoornd hoofd, neuriet donkere liturgieën

Ik vlucht niet, ik kan niet

Ik ben niet gek of wolf

Ik hoor zijn Luciferiaanse opstand

Hij regeert

Hij is op weg naar de wereld sinds de wereld wereld is

Ik gehoorzaam aan zijn stem, hij noemt me de verborgen betekenis van zijn opwinding

Bij het zien ervan zou ik kotsen van angst, zijn stam is zo breed en koud.

Het vervangt mijn laagstelende bijbel en kruisbeeld

Rond middernacht splitst mijn geest omdat ik god moet trotseren

Mij ​​is eeuwig leven beloofd. Ik doe deze dingen zolang ik kan

Zolang hij me belt

Ik weet de uren niet

Mijn Lucifer komt uit het gat, zwart licht

Haar beestachtige stem dicteert en knuffelt me

Ik splitste in twee, we worden één

In dit licht zul je voor altijd en altijd van mij zijn

Duisternis zal getuige zijn van onze verbintenis

En de bliksemschichten van de hemel zullen onze kaarsen zijn

Ik bezit, ik ontsteek onze omhelzingen met extreme zalving

Ik, de bruidegom des verderfs

Mijn bestaan ​​verslonden door anathema

Hou van me op het brandende altaar van godslastering

(Met dank aan Laetitia voor deze teksten)