Invisible - El Cuarteto de Nos

Nada por aquí, nada por allá

Nada que decir, nada que explicar

Hoy no me va a ver ni el sol

Nada que mostrar, nada que fingir

Nada que juzgar, nada que eludir

Hoy nadie va a oir mi voz

Tantas luces, tantas miradas que tienen tanto para mirar

Tanta oscuridad, tanta oscuridad

Por que es cierto que me siento invisible

Las veces que prefiero que me puedan ver

Y en el fondo sólo busco que me encuentren

Las veces que prefiero desaparecer

Siento el poder de ver sin ser visto

Cuando nadie se fija en mí es cuando sé que existo

No soy Mefisto (ehh)

Ni el Anticristo (ahh)

No me oculto por placer sino por necesidad

Como Houdini, impredecible

Sin magia ni hechizo me vuelvo invisible

Y cabo impasible la trinchera de mi guerra

Suplicando (tragame tierra!)

Puedo ser real, puedo ser ficción

Sólo material o sólo ilusión

Pero tengo el control

Y aunque sé que nunca lo voy a ver

Sé que hay alguien más que debe tener

La misma intención que yo

Lo esencial no lo ven los ojos

Por eso hay días que elijo no estar

Y esa es mi verdad

Y esa es mi verdad

Porque es cierto que me siento invisible

Las veces que prefiero que me puedan ver

Y en el fondo sólo busco que me encuentren

Las veces que prefiero desaparecer

Me he acostumbrado a ser transparente

Entre la multitud, que no me ve aunque esté presente

Y que me sienta ausente sólo cuando me esfumo

Envuelto en mi bomba de humo

Me describió Wells, me pintó Dalí

Pero nadie entiende por qué soy así

Si preguntan cómo hago nadie contesta

No todo tiene respuesta

Porque es cierto que me siento invisible

Las veces que prefiero que me puedan ver

Y en el fondo sólo busco que me encuentren

Las veces que prefiero desaparecer

Las veces que prefiero desaparecer

Las veces que prefiero desaparecer

Niets hier in de buurt, niets daar

Niets te zeggen, niets uit te leggen

Vandaag wil zelfs de zon me niet zien

Niets om te laten zien, niets om te doen alsof

Niets te oordelen, niets te vermijden

Vandaag zal niemand mijn stem horen

Zoveel lichten, zoveel looks die zoveel hebben om naar te kijken

Zoveel duisternis, zoveel duisternis

Omdat het waar is dat ik me onzichtbaar voel

De keren dat ik het liefst gezien wil worden

En diep van binnen wil ik gewoon gevonden worden

De tijden dat ik liever verdwijn

Ik voel de kracht om te zien zonder gezien te worden

Wanneer niemand me opmerkt, is wanneer ik weet dat ik besta

Ik ben Mephisto niet (ehh)

Zelfs niet de Antichrist (ahh)

Ik verberg me niet voor mijn plezier, maar voor noodzaak

Net als Houdini, onvoorspelbaar

Zonder magie of spreuk word ik onzichtbaar

En voerde onbewogen de loopgraaf van mijn oorlog uit

Pleiten (slik me aarde!)

Ik kan echt zijn, ik kan fictie zijn

Alleen materieel of alleen illusie

Maar ik heb de controle

En ook al weet ik dat ik het nooit zal zien

Ik weet dat er iemand anders is die je moet hebben

dezelfde bedoeling als ik

Het essentiële wordt niet door de ogen gezien

Daarom zijn er dagen dat ik ervoor kies om dat niet te zijn

En dat is mijn waarheid

En dat is mijn waarheid

Omdat het waar is dat ik me onzichtbaar voel

De keren dat ik het liefst gezien wil worden

En diep van binnen wil ik gewoon gevonden worden

De tijden dat ik liever verdwijn

Ik ben eraan gewend geraakt om transparant te zijn

Tussen de menigte, die me niet ziet, ook al ben ik aanwezig

En dat ik me alleen afwezig voel als ik verdwijn

Verpakt in mijn rookbom

Wells beschreef mij, Dalí schilderde mij

Maar niemand begrijpt waarom ik zo ben

Als ze vragen hoe ik het doe, antwoordt niemand

Niet alles heeft een antwoord

Omdat het waar is dat ik me onzichtbaar voel

De keren dat ik het liefst gezien wil worden

En diep van binnen wil ik gewoon gevonden worden

De tijden dat ik liever verdwijn

De tijden dat ik liever verdwijn

De tijden dat ik liever verdwijn