Ein Koffer spricht - Udo Lindenberg, Tim Fischer

Ich bin ein kleiner koffer aus frankfurt am main

Und ich such meinen herrn, wo mag er nur sein

Er trug einen stern, und war alt und blind

Und er hielt mich gut, als wär ich sein kind

Ich hab meinen herrn begleitet, jahraus jahrein

Auch diesmal ging ich mit ihm, nun ist er allein

Er war alt und blind, wohin ist er gekommen

Und weshalb hat man mich ihm weg genommen?

Ich bin ein kleiner koffer

Warum bin ich auf dem kasernenhof geblieben?

Sein name steht doch auf meinem kleid geschrieben

Nun bin ich schmutzig, mein schloß hält nicht mehr

Man hat mich geplündert, ich bin fast leer

Nur ein tuch ist noch da, ein becher dabei

Seine kleine blindentafel aus blei

Alles ist fort, die arzeneien, das brot

Er sucht mich gewiß, vielleicht leidet er not

Das muß schwer sein für einen blinden

Mich in dem stapel von koffern zu finden

Ich kann es auch so schwer verstehen

Weshalb wir hier nutzlos zugrunde gehen

Ik ben een kleine koffer uit Frankfurt am Main

En ik zoek mijn meester, waar kan hij zijn?

Hij droeg een ster en was oud en blind

En hij hield me stevig vast alsof ik zijn kind was

Ik begeleidde mijn master jaar in jaar uit

Ik ging deze keer ook met hem mee, nu is hij alleen

Hij was oud en blind, waar ging hij heen?

En waarom werd ik van hem weggenomen?

Ik ben een kleine koffer

Waarom bleef ik op de binnenplaats van de kazerne?

Zijn naam staat op mijn jurk geschreven

Nu ben ik vies, mijn slot houdt het niet meer

Ik ben geplunderd, ik ben bijna leeg

Er is nog maar één doek over, een kopje erbij

Zijn kleine blinde teken gemaakt van lood

Alles is weg, de medicijnen, het brood

Hij is zeker op zoek naar mij, misschien zit hij in de problemen

Dat moet moeilijk zijn voor een blinde man

Mezelf vinden in de stapel koffers

Het is ook zo moeilijk voor mij om te begrijpen

Daarom gaan we hier nutteloos verloren