Puszta - Dschinghis Khan

Auf dem Rücken wilder Pferde ritt er durch das Land

Und die Sehnsucht hat wie Feuer tief in ihm gebrannt

Wenn er ein Mädchen traf, sah er sie prüfend an Ob sie die eine war, die er verloren hat

Damals, als er aus dem Krieg kam und sie nicht mehr fand

Puszta, Puszta

Einsam wie die Ewigkeit

Puszta, Puszta

Es ist schon so lange Zeit

Und seine Geige klingt traurig und wild

Denn seine Sehsucht wird niemals gestillt

Puszta, Puszta

Wüste so weit das Auge reicht

Niemals hörte man ihn reden, Worte fand er nicht

Doch, wenn er die Geige spielte, war’s als ob er spricht

Einsam und tränenblind ritt er durch Staub und Wind

Und schon von Weit und Fern hat man sein Lied gehört

Und den Menschen liefen Tränen über ihr Gesicht

Puszta, Puszta

Einsam wie die Ewigkeit

Puszta, Puszta

Es ist schon so lange Zeit

Und seine Geige klingt traurig und wild

Denn seine Sehsucht wird niemals gestillt

Puszta, Puszta

Wüste so weit das Auge reicht

(Violin Solo)

Puszta, Puszta

Einsam wie die Ewigkeit

Puszta, Puszta

Es ist schon so lange Zeit

Und seine Geige klingt traurig und wild

Denn seine Sehsucht wird niemals gestillt

Puszta, Puszta

Wüste so weit das Auge reicht

Und seine Geige klingt traurig und wild

Denn seine Sehsucht wird niemals gestillt

Puszta, Puszta

Wüste so weit das Auge reicht

Hij reed door het land op de rug van wilde paarden

En verlangen brandde diep in hem als vuur

Telkens als hij een meisje ontmoette, keek hij naar haar om te zien of zij degene was die hij verloor

Toen hij uit de oorlog kwam en haar niet meer kon vinden

poesta, poesta

Eenzaam als de eeuwigheid

poesta, poesta

Het is zo lang geleden

En zijn viool klinkt droevig en wild

Omdat zijn verlangen nooit bevredigd zal worden

poesta, poesta

Woestijn zover het oog reikt

Je hebt hem nooit horen praten, hij kon geen woorden vinden

Maar toen hij viool speelde, was het alsof hij sprak

Alleen en verblind door tranen, reed hij door stof en wind

En zijn lied is van heinde en verre gehoord

En de tranen liepen over de gezichten van mensen

poesta, poesta

Eenzaam als de eeuwigheid

poesta, poesta

Het is zo lang geleden

En zijn viool klinkt droevig en wild

Omdat zijn verlangen nooit bevredigd zal worden

poesta, poesta

Woestijn zover het oog reikt

(viool solo)

poesta, poesta

Eenzaam als de eeuwigheid

poesta, poesta

Het is zo lang geleden

En zijn viool klinkt droevig en wild

Omdat zijn verlangen nooit bevredigd zal worden

poesta, poesta

Woestijn zover het oog reikt

En zijn viool klinkt droevig en wild

Omdat zijn verlangen nooit bevredigd zal worden

poesta, poesta

Woestijn zover het oog reikt