Aftermath - Don McLean

Windows in a silent room, sunlight burns the walls to black

Angles and dimensions melt while colors drip and pillows crack

Reflections of my memories like pictures pasted on a sheet

The ribbon film of separate frames lying curled up at my feet

The film is just a snake design and the photographs are fading fast

These are not memories of mine I have no future, no past

I’ve seen a thousand afternoons dissolve into the night

Like sugar crystals on a spoon they disappear from sight

Gray days from the crispest morning to the warmest afternoon in this room

And I like to draw the face I saw so long ago

My image in the mirror tells the jagged lines which way to go

The black and white description of the sole survivor of the Holocaust

All the rest were lost

Do you see this paper face?

It has no color or no mood

My eyes are ageless, as am I. I need no sleep, I need no food

I am a king, but like a child the other children laugh at me

Tongues of fire, wagging wild they dance around me merrily

I’ll kill them all and if I fail I’ll kill whoever I can find

Then they’ll beg me to be kind

My eyes have seen far more than eyes can ever tell

This planet plunged through mushroom fires of earthly hell

I know that my sweet Jesus said that he’d return

But Babylon has fallen and the cities burn

Ramen in een stille kamer, zonlicht verbrandt de muren tot zwart

Hoeken en afmetingen smelten terwijl kleuren druipen en kussens barsten

Weerspiegelingen van mijn herinneringen, zoals foto's die op een blad zijn geplakt

De lintfilm van afzonderlijke frames die opgerold aan mijn voeten liggen

De film is slechts een slangontwerp en de foto's vervagen snel

Dit zijn geen herinneringen aan mij, ik heb geen toekomst, geen verleden

Ik heb duizend middagen zien oplossen in de nacht

Als suikerkristallen op een lepel verdwijnen ze uit het zicht

Grijze dagen van de frisste ochtend tot de warmste middag in deze kamer

En ik teken graag het gezicht dat ik zo lang geleden zag

Mijn afbeelding in de spiegel vertelt de gekartelde lijnen welke kant ze op moeten gaan

De zwart-wit beschrijving van de enige overlevende van de Holocaust

Al de rest was verloren

Zie je dit papieren gezicht?

Het heeft geen kleur of geen stemming

Mijn ogen zijn tijdloos, net als ik. Ik heb geen slaap nodig, ik heb geen eten nodig

Ik ben een koning, maar als een kind lachen de andere kinderen me uit

Tongen van vuur, wild kwispelend dansen ze vrolijk om me heen

Ik vermoord ze allemaal en als ik faal, vermoord ik iedereen die ik kan vinden

Dan zullen ze me smeken om aardig te zijn

Mijn ogen hebben veel meer gezien dan ogen ooit kunnen vertellen

Deze planeet stortte zich door paddestoelvuren van de aardse hel

Ik weet dat mijn lieve Jezus zei dat hij zou terugkeren

Maar Babylon is gevallen en de steden branden