Violeiros - Djavan

Anteontem minha gente

Fui juiz numa função

De violeiros no nordeste

Cantando em competição

Vi cantar Dimas Batista e Otacílio seu irmão

Ouvi um tal de Ferreira

Ouvi um tal de João

Um a quem faltava um braço

Tocava com uma só mão

Mas como ele mesmo disse

Com veia de emoção

«eu canto a desesperança

Vou na alma e dou um nó

Quem me ouvir vai ter lembrança

De Tomás de um braço só»

Outro por nome de Euclides

Pedia com voz mais rouca

Maior atenção de Eurides

Mas dizem que ela era mouca

Já o Joca de Carminha

Não via a hora chegar

Por onde anda Nezinha

Que não vem me ver cantar?

Aquilo é mulher de lua

Dia tá bem, outro não

Gosta de mim, mas não vê

Futuro na profissão

Mesmo assim jurou que vinha

E me fez ficar contando

Sem saber cadê Nezinha

Joca foi desanimando

Friagem no lajedo

No ar do olhar um tormento

Cantar os males mode apagar

Um amor ardendo

Dentre todos repentistas

Zé Jacinto é o mais menino

Esse nem tava na lista

Mas é neto de Jovino

João Braúna e Pernambuco

Arribaram sem cantar

Um porque tava de luto

O outro não quis explicar

Cá no desvão do nordeste

A vida não vale o nome

É gente que nasce e cresce

Pra dividir sede e fome

Mal começou Zé de Tonha

Todos caíram vencidos

Cantando suas vergonhas

Foi ele o mais aplaudido

Friagem no lajedo

No ar do olhar um tormento

Cantar os males mode apagar

Um amor ardendo

eergisteren mijn volk

Ik was een rechter in een functie

Van violisten in het noordoosten

Zingen in competitie

Ik zag Dimas Batista en Otacílio zijn broer zingen

Ik hoorde een zoals Ferreira

Ik hoorde zo'n João

Iemand die een arm miste

Met één hand gespeeld

Maar zoals hij zei

Met een ader van emotie

"Ik zing van hopeloosheid"

Ik ga naar mijn ziel en ik leg een knoop

Wie naar mij luistert, zal het zich herinneren

Van een eenarmige Tomás»

Anders met de naam Euclides

vroeg ik met een schorre stem

Meer aandacht van Eurides

Maar ze zeggen dat ze gek was

Al Joca de Carminha

Ik kon niet wachten om aan te komen

Waar gaat Nezinha heen?

Wie komt mij niet zien zingen?

Dat is een maan vrouw

De ene dag is prima, de andere niet

Vindt me leuk, maar ziet het niet

Toekomst in het beroep

Toch zwoer hij dat hij zou komen

En liet me blijven tellen

Niet wetend waar Nezinha . is

Spelen was ontmoedigend

Koud op de plaat

In de lucht van de blik een kwelling

Zingen in de slechte modus wissen

Een brandende liefde

Onder alle plotselinge

Zé Jacinto is de meest jongen

Deze stond niet eens op de lijst

Maar hij is de kleinzoon van Jovino

João Braúna en Pernambuco

Aangekomen zonder te zingen

A omdat ik in de rouw was

De ander wilde het niet uitleggen

Hier in de buurt van het noordoosten

Het leven is de naam niet waard

Het zijn mensen die geboren worden en opgroeien

Om dorst en honger te delen

Het begon amper Zé de Tonha

Allen vielen verslagen

je schaamte zingen

Hij werd het meest geprezen

Koud op de plaat

In de lucht van de blik een kwelling

Zingen in de slechte modus wissen

Een brandende liefde