Om - Djavan

Eu já nem sei quem sou

Tão dedicado a ti, um cobertor pro frio

Queria ser teu «Om» viver grudado sim, sempre ali, sempre ali

Não sou nada indelével, sou instável como a cidade

Mas carrego pau e pedra só para ver-te mais à vontade

Sem o mar a cobrir-te de sombras ou cores

Livre pra amores desses que vêm e vão

Sob o bronze da noite onde o mais são estrelas

Todas ali para vê-la como fazer com os homens

Ah!

você que nasceu com o leito pro rio

Que desafio querer-te acompanhar!

Ik weet niet eens meer wie ik ben

Zo toegewijd aan jou, een deken voor de kou

Ik zou graag je «Om» live gelijmd willen zijn ja, altijd daar, altijd daar

Ik ben niet onuitwisbaar, ik ben onstabiel zoals de stad

Maar ik draag stok en steen om je meer op je gemak te zien

Zonder dat de zee je bedekt met schaduwen of kleuren

Gratis voor de liefdes van degenen die komen en gaan

Onder het brons van de nacht waar de meeste sterren zijn

Alles om haar te zien hoe ze met mannen om moet gaan

Oh!

jij die geboren bent met het bed voor de rivier

Wat een uitdaging om met je mee te willen!