Quarantine - Despised Icon

I have done it again

I could not avoid the soft comforting touch of your presence any longer

Increasingly isolated.

I slowly find relief in silence

I sense the spirited child in me gradually letting go

Its golden smile grows weary with every disappointment

I miss the old days and I know you feel the same way

How can something this special become so distant?

The exhaustion of boredom has taken its toll

Wash these walls and and throw away the ashtray

Feel it coming

I’ve slept away too many days

Take me back to a place

Where everything makes sense again

I never meant for things to turn out this way

No matter what the outcome is

The good times will always remain

As intact as a static little perfectly drawn portrait

Holding on to them seems like the only thing pure enough to drive me at times

Increasingly isolated, I slowly find relief in silence

I sense the spirited child in me gradually letting go

Its golden smile grows weary with every disappointment

I miss the old days and I know you feel the same way

How can something so special fade as time goes by?

Ik heb het weer gedaan

Ik kon de zachte, geruststellende aanraking van je aanwezigheid niet langer vermijden

Steeds meer geïsoleerd.

Ik vind langzaam verlichting in stilte

Ik voel het pittige kind in mij geleidelijk loslaten

Zijn gouden glimlach wordt vermoeid bij elke teleurstelling

Ik mis de oude tijd en ik weet dat jij hetzelfde voelt

Hoe kan zoiets bijzonders zo ver weg worden?

De uitputting van de verveling heeft zijn tol geëist

Was deze muren en gooi de asbak weg

Voel het aankomen

Ik heb te veel dagen weggeslapen

Breng me terug naar een plaats

Waar alles weer zin heeft

Het was nooit mijn bedoeling dat dingen zo zouden aflopen

Wat de uitkomst ook is

De goede tijden zullen altijd blijven

Zo intact als een statisch, perfect getekend portret

Aan hen vasthouden lijkt het enige dat puur genoeg is om me soms te drijven

Steeds meer geïsoleerd, vind ik langzaam verlichting in stilte

Ik voel het pittige kind in mij geleidelijk loslaten

Zijn gouden glimlach wordt vermoeid bij elke teleurstelling

Ik mis de oude tijd en ik weet dat jij hetzelfde voelt

Hoe kan iets zo speciaals vervagen naarmate de tijd verstrijkt?