Come Back - Deafheaven

On the smokey tin, it melts again and again.

On the booths of the round table, again and again.

Drug onto the street and onto the soaking steps, again and again.

Endless debris sifting through static lungs, lingering into every pore

Laced with a bitter face near the dawning of the high and madness of the

undertow

We audience who saved our roses.

We audience who scoffed at the tears.

Ugliness stretching toward the chandelier.

Pale with pain

I imagined the overcome and fell to my knees before the endless truth of

instability and futility.

Now I know.

Op de smokey tin smelt het keer op keer.

Op de cabines van de ronde tafel, keer op keer.

Drugs op straat en op de kletsnatte trappen, keer op keer.

Eindeloos vuil dat door statische longen zift en in elke porie blijft hangen

Doorspekt met een bitter gezicht in de buurt van het aanbreken van de hoogte en waanzin van de

onderstroom

Wij zijn het publiek dat onze rozen heeft gered.

Wij publiek die spotten met de tranen.

Lelijkheid die zich uitstrekt naar de kroonluchter.

Bleek van pijn

Ik stelde me de overwinning voor en viel op mijn knieën voor de eindeloze waarheid van

instabiliteit en nutteloosheid.

Nu weet ik het.