De là-haut - Da Silva

Et même si je ne marche plus tout à fait droit,

Même si mes pas ne sont plus ceux d’autrefois

Je vais, de travers, je vais

Et même si je sais que l’on parle de moi,

Que certains se réjouissent alors que d’autres prient pour moi

Je vais, je ne les entends pas

Du courage quand monte la fièvre

Et l’orage te rejoint tout là-haut

Au-dessus de la ville

Du courage, rester au dernier étage

En plein soleil, ma peau

Ne connaît que toi

De là-haut, j’entends encore ta voix

C’est de là-haut que je te sens près de moi

Alors, je vais et je ne redescends pas

De là-haut, on pense que je suis au plus bas

Mais c’est de là-haut que je me souviens de nous en avril

Je ris de nouveaux sourires

Plus une larme, que du sel dans les yeux

Et souvent, me revient le jour de tes adieux au monde

Depuis, je vais

Et je vais le plus haut possible imaginer

Je vais où l’on se perd pour mieux te trouver

Tu me réponds de nouveaux sourires

En ook al loop ik niet meer helemaal recht,

Ook al zijn mijn stappen niet meer die van weleer

Ik ga, door, ik ga

En ook al weet ik dat mensen over mij praten,

Laat sommigen zich verheugen terwijl anderen voor mij bidden

Ik ga, ik hoor ze niet

Moed als de koorts stijgt

En de storm ontmoet je daarboven

Boven de stad

Moed, blijf op de bovenste verdieping

In de volle zon, mijn huid

ken alleen jou

Van daarboven hoor ik nog steeds je stem

Van daarboven voel ik je dicht bij me

Dus ik ga en ik kom niet naar beneden

Vanaf daar denk je dat ik beneden ben

Maar het is van daarboven dat ik me ons in april herinner

Ik lach nieuwe glimlachen

Geen traan, alleen zout in de ogen

En komt vaak bij me terug op de dag van je afscheid van de wereld

Sindsdien doe ik dat

En ik ga zo hoog als ik me kan voorstellen

Ik ga waar we verdwalen om je beter te vinden

Je antwoordt me met nieuwe glimlachen