My Mockingbird - Count Zero

She still gets out, just to see and be seen.

«'swhat life’s about, innit?

Havin fun and livin' it up!»

She goes towards the mirror, armed with her best cover-up

And a steely will.

She hears a knock:

«I don’t mean to be mean, but you could use a little something to make you…

look… more young…» He shuts the door

Right then, my mockingbird flies by their windowsill

She swipes again.

The prim and proper cashier shakes her head

«Keeps gettin' rejected.»

So he grabs his card, says «Never mind!»

and races out the door.

The bell chime’s unimpressed

A pack of smokes.

Our prince of paupers lights up.

«Where to now?

What kind of toys can empty pockets buy?»

His head hangs down

Right then, my mockingbird flies past, and home to nest

My Mockingbird, tell me true: Why don’t anybody sing the blues like you?

Ze stapt nog steeds uit, gewoon om te zien en gezien te worden.

'Waar gaat het leven om, nietwaar?

Veel plezier en leef je uit!»

Ze loopt naar de spiegel, gewapend met haar beste dekmantel

En een stalen wil.

Ze hoort een klop:

"Ik wil niet gemeen zijn, maar je kunt wel iets gebruiken om je...

kijk... meer jong...» Hij sluit de deur

Op dat moment vliegt mijn spotlijster langs hun vensterbank

Ze veegt weer.

De keurige caissière schudt haar hoofd

"Wordt steeds afgewezen."

Dus hij pakt zijn kaart, zegt "Laat maar!"

en rent de deur uit.

De bel is niet onder de indruk

Een pakje rookt.

Onze prins van de paupers licht op.

"Waar nu naartoe?

Wat voor soort speelgoed kunnen lege zakken kopen?»

Zijn hoofd hangt naar beneden

Op dat moment vliegt mijn spotlijster voorbij, en naar huis om te nestelen

Mijn Mockingbird, vertel me waar: waarom zingt niemand de blues zoals jij?