Man, 27, Dies Sleepwalking - Count Zero

Silence throws it’s spread across this April dawn.

It’s cotton coating soaks up dyes of the morning dew.

Sunlight shows it’s head to choirs of water drops.

It’s wealth of hours warming this cold and golden morning, reassuring and

informing,

«No white wind will be storming for a long time.»

Spider sews his thread atop this leaf, his lawn.

He crawls, a big and black umbrella with his legs open wide.

And you wish a closer viewing, but your six short legs aren’t moving.

Now the spider’s silk is spooling over you.

Why do you shudder?

Don’t you feel a thing anymore?

Don’t you feel yourself shudder?

Don’t you?

Don’t you feel?

Siren crows, «He's dead!»

Throughout these concrete crops, winds slowly to a stop at his six-story drop.

The tired city clears it’s eyes of the morning dew.

Stilte gooit het verspreid over deze dageraad in april.

De katoenen coating absorbeert kleurstoffen van de ochtenddauw.

Zonlicht laat zijn hoofd zien aan koren waterdruppels.

Het is een schat aan uren die deze koude en gouden ochtend verwarmen, geruststellend en

informeren,

"Er zal lange tijd geen witte wind waaien."

Spin naait zijn draad bovenop dit blad, zijn gazon.

Hij kruipt, een grote zwarte paraplu met zijn benen wijd open.

En je wilt een kijkje nemen, maar je zes korte benen bewegen niet.

Nu spoelt de spinnenzijde over je heen.

Waarom huiver je?

Voel je niets meer?

Voel je jezelf niet rillen?

Jij niet?

Voel je niet?

Sirene kraait, «Hij is dood!»

Door deze betonnen gewassen heen slingert de wind langzaam tot stilstand bij zijn val van zes verdiepingen.

De vermoeide stad verheldert de ogen van de ochtenddauw.