May - Count Zero

The only bugs seems to be these buxom, busy,

Breeding bees who appear as charmed as we by

The flowers on your dress.

The evening breeze wears

A perfume sweet enough to ask in the room and warm

Enough I don’t presume it’s keeping secrets.

It rustles

Each of these tree’s fleece, each of these tall boys, green

And obese, with their uncombed hair, humming peace

And making me full within.

The sun knows only to be serene,

And hasn’t learned to scream holes in the screen which lines

This carriage clean and protects this fresh, moist, skin of May.

May.

I know I’ll lose you, you’re only here one inch out of

Every year, and every time you disappear before I learn how

To work your faucets.

I wish I could stop these bland etudes

And savor-blessed with an aptitude for full-figured gratitude

Each second, each stitch on your corset, May.

De enige bugs lijken deze rondborstige, drukke,

Bijen fokken die er net zo gecharmeerd uitzien als wij

De bloemen op je jurk.

De avondbries draagt

Een parfum dat zoet genoeg is om in de kamer te vragen en te verwarmen

Genoeg, ik neem niet aan dat het geheimen bewaart.

Het ritselt

Elk van de vacht van deze boom, elk van deze lange jongens, groen

En zwaarlijvig, met hun ongekamde haar, neuriënde vrede

En maakt me vol van binnen.

De zon weet alleen sereen te zijn,

En heeft niet geleerd gaten in het scherm te schreeuwen welke lijnen

Deze koets reinigt en beschermt deze frisse, vochtige huid van mei.

Kunnen.

Ik weet dat ik je zal verliezen, je bent hier maar een centimeter verwijderd

Elk jaar, en elke keer dat je verdwijnt voordat ik weet hoe

Om je kranen te bedienen.

Ik wou dat ik deze saaie etudes kon stoppen

En gezegend met een aanleg voor volwaardige dankbaarheid

Elke seconde, elke steek op je korset, mei.