When Skeletons Live - Coheed and Cambria

She wheezes out her dying wish

Come closer, one more moment, one more kiss

And I love her, I give her all I can

Her body sinks, her heat released

The curtain swings, this time she leaves

I’ll remember all she’s done for me

But only I forgot that I’m not ready to let her go

As all time moves, you’ll be riddled with doubt

You mourn to pull through, but love is dangerous

When skeletons live inside your closets, thick and thin

You’ll fear that no one will hear us sing our songs

The truth is relevant, but not for long

'Cause love is our downfall

Oh, I’m sorry this life cuts out everything

And leaves you to scrounge for nothing

(Give us the Monstar!)

There’s no chance to try and mend

What’s been broken can’t be bent

So the past remains the past until present

The cradle sways this black disguise

This chained coffin breathes our time’s demise

All these shackles deceive just how long I’ve grieved

I made my move with no worry or doubt

Let them live as they do, my eternal reminder

When skeletons live inside your closets, thick and thin

You’ll fear that no one will hear us sing our songs

The truth is relevant but not for long

'Cause love is our downfall

I’m sorry, but the hurt’s not going away

I’ll bury all the past, everything in its place

(Give us the Monstar!)

When skeletons live inside your closets, thick and thin

You’ll fear that no one will hear us sing our songs

The truth is relevant but not for long

'Cause love…

When skeletons live

When skeletons live

When skeletons live inside your closets, thick and thin

You’ll fear that no one will hear

Oh, I’m sorry this life cuts out everything

And leaves you to scrounge for nothing

(Give us the Monstar!)

Cuts out everything

And leaves you to scrounge for nothing

(Give us the Monstar!)

Cuts out everything

And leaves you to scrounge for nothing

(Give us the Monstar!)

Ze piept haar laatste wens uit

Kom dichterbij, nog een moment, nog een kus

En ik hou van haar, ik geef haar alles wat ik kan

Haar lichaam zinkt, haar warmte komt vrij

Het gordijn zwaait, deze keer gaat ze weg

Ik zal onthouden wat ze allemaal voor mij heeft gedaan

Maar alleen ik vergat dat ik niet klaar ben om haar te laten gaan

Naarmate de tijd verstrijkt, zul je twijfelen

Je treurt om door te zetten, maar liefde is gevaarlijk

Wanneer skeletten in je kasten leven, dik en dun

Je zult bang zijn dat niemand ons onze liedjes zal horen zingen

De waarheid is relevant, maar niet voor lang

Want liefde is onze ondergang

Oh, het spijt me dat dit leven alles uitschakelt

En laat je voor niets scharrelen

(Geef ons de Monstar!)

Er is geen kans om te proberen en te herstellen

Wat kapot is, kan niet worden gebogen

Dus het verleden blijft het verleden tot het heden

De wieg zwaait met deze zwarte vermomming

Deze geketende kist ademt de ondergang van onze tijd

Al deze boeien bedriegen hoe lang ik heb gerouwd

Ik heb mijn zet gedaan zonder zorgen of twijfel

Laat ze leven zoals ze doen, mijn eeuwige herinnering

Wanneer skeletten in je kasten leven, dik en dun

Je zult bang zijn dat niemand ons onze liedjes zal horen zingen

De waarheid is relevant, maar niet voor lang

Want liefde is onze ondergang

Het spijt me, maar de pijn gaat niet weg

Ik zal het verleden begraven, alles op zijn plaats

(Geef ons de Monstar!)

Wanneer skeletten in je kasten leven, dik en dun

Je zult bang zijn dat niemand ons onze liedjes zal horen zingen

De waarheid is relevant, maar niet voor lang

Want liefde...

Wanneer skeletten leven

Wanneer skeletten leven

Wanneer skeletten in je kasten leven, dik en dun

Je zult bang zijn dat niemand het zal horen

Oh, het spijt me dat dit leven alles uitschakelt

En laat je voor niets scharrelen

(Geef ons de Monstar!)

Knipt alles uit

En laat je voor niets scharrelen

(Geef ons de Monstar!)

Knipt alles uit

En laat je voor niets scharrelen

(Geef ons de Monstar!)