Yerushalaim - Charles Aznavour

De temps en temps, comme un enfant

Ma pensée te dessine, Yerushalaïm.

De loin en loin, tu n’es plus qu’un

Rêve qui tombe en ruine, Yerushalaïm.

Tels ces émigrants dont les yeux brûlants

S’ouvrent à l'écho de ton nom.

D’au-delà des mers souvent à travers d’hostiles et dures régions.

J'étais venu, mains vides et pieds nus, à toi Yerushalaïm

Pour me garder, tu as cloué l’amour dans ma poitrine, Yerushalaïm.

Où sont mes joies, n’y a-t-il pas de bonheur sans épines?

Yerushalaïm, tout s’est acharné pour nous déchirer

Et le brouillard de nos pleurs a troublé l’azur élevant un mur

Entre son coeur et mon coeur.

Mais j’ai en moi l’espoir toutefois que l’amour encore renaisse

Et vive encore pour toi, Yerushalaïm.

Af en toe, als een kind

Mijn gedachte trekt je, Yerushalaim.

Van tijd tot tijd ben je één

Droom valt uit elkaar, Yerushalaim.

Zoals die emigranten wiens brandende ogen

Open voor de echo van je naam.

Van over de zeeën, vaak door vijandige en harde landen.

Ik kwam met lege handen en op blote voeten naar je toe Yerushalaim

Om me te houden, heb je liefde aan mijn borst genageld, Yerushalaim.

Waar zijn mijn vreugden, is er geen geluk zonder doornen?

Yerushalaim, alles heeft hard gewerkt om ons uit elkaar te scheuren

En de mist van onze tranen vertroebelde de azuurblauwe verhoging van een muur

Tussen zijn hart en mijn hart.

Maar ik heb in mij de hoop dat liefde opnieuw geboren zal worden

En leef weer voor jou, Yerushalaim.