Une Maison - Charles Aznavour

Une maison perdue entre ciel et fumée

Dressée comme un menhir, face à l’hiver qui vient

Une porte de bois qu’on n’a jamais poussée

Depuis le Moyen Âge et la niche du chien

Un chien qui s’est enfui dans la forêt voisine

Depuis cent cinquante ans et qui hurle à la mort

Pour effrayer de loin la bête pharamine

A l’heure où les sorciers mettent leur nez dehors

Une maison qui sent le lard jaune et les pommes

Avec un grand hibou immobile au grenier

Aussi seul qu’un vieux roi qui ne reçoit personne

Trônant sur des bouquins qui perdent leur papier

Photographies de belles au bois décolorées

Par cent ans de silence et qui sourient toujours

Poitrines de soldats fraîchement décorées

Vieilles dames à chignon au regard de vautour

Une maison de pierre au flanc de la montagne

D’où l’on peut voir la mer en montant sur le toit

Où l’on pourrait se croire quelque part en Espagne

Juste entre la Touraine et la Vallée des Rois

Un jardin tout autour où des milliers d’abeilles

Butineraient des fleurs dont j’ignore le nom

Et qui viendraient le soir chanter à mes oreilles

Leurs secrets, sans souci que je comprenne ou non

Une maison sans rien qu’une lampe à pétrole

Qu’on pourrait voir de loin, à trois heures du matin

Quand l’homme que je suis, retournant à l'école

Aux lignes d’un missel apprendrait le latin

Voyageurs inconnus qui ne sauriez qu’en faire

Achetez-la pour moi, je m’installe demain

Si jamais vous trouvez n’importe où sur la Terre

La maison dont je viens de vous faire un dessin

Een huis verloren tussen lucht en rook

Staande als een menhir, met uitzicht op de komende winter

Een houten deur die nog nooit is opengeduwd

Sinds de Middeleeuwen en het hondenhok

Een hond die wegliep naar het nabijgelegen bos

Honderdvijftig jaar en schreeuwend tot de dood

Om het faraminebeest weg te jagen

In een tijd waarin tovenaars hun neus uitsteken

Een huis dat ruikt naar spek en appels

Met een grote roerloze uil op zolder

Zo eenzaam als een oude koning die niemand ontvangt

Troon op boeken die hun papier verliezen

Foto's van schoonheden van verbleekt hout

Door honderd jaar stilte en nog steeds lachend

Vers versierde soldatenkisten

Oude dames in een knot met een gierenlook

Een stenen huis aan de kant van de berg

Van waar je de zee kunt zien door op het dak te klimmen

Waar je zou denken dat je ergens in Spanje bent

Precies tussen Touraine en de Vallei der Koningen

Een tuin rondom waar duizenden bijen

Zoek bloemen waarvan ik de naam niet weet

En wie zou er 's avonds komen om in mijn oren te zingen

Hun geheimen, of ik het nu begrijp of niet

Een huis met niets anders dan een petroleumlamp

Dat konden we al van ver zien, om drie uur 's nachts

Als de man die ik ben, terug naar school gaan

Om de regels van een missaal zou leren Latijn

Onbekende reizigers die niet weten wat ze moeten doen

Koop het voor mij, ik verhuis morgen

Als je ooit ergens op aarde bent

Het huis dat ik net voor je heb getekend