Moi - Charles Aznavour

Moi, je ne suis pas ce que l’on croit, je ne suis pas ce que l’on voit

Je suis plus grand qu’on l’imagine

Et vu avec les yeux du cœur, ma taille c’est de l’intérieur

Qu’on la devine

Moi, qui fais le clown, le cabotin, qui noie ses rêves dans l’absinthe

Et se vautre dans la luxure

Je sais, je sens que mon destin à Paris fera son chemin

Dans la peinture

J’ai quitté ma vie de château, avec mes toiles et mes pinceaux

Pour me fuir et fuir mes problèmes

Et rencontrer un monde à part, pratiquant que l’amour et l’art

Et vivant la vie de bohème

Moi, qui suis ni grand ni séduisant, j’ai connu le bonheur pourtant

Dans les bras de filles légères

Fortes danseuses de cancan, maigres diseuses de beuglant

Parfois vulgaire

Moi, j’ai déguisé le plus souvent et mon corps et mes sentiments

Quitte à frôler le ridicule

Saoul, à en oublier mon nom, j’ai vomi plus que de raison

Ma particule

J’ai des tempêtes sous mon front, je suis fait de contradictions

Je trahis mon vent par faiblesse

En trouvant, c’est vrai je l’avoue, chez les putes et les voyous

Souvent des élans de noblesse

Moi, que d’aucun toisent avec mépris, jugeant ma taille et mes folies

Du haut de leur condescendance

S’ils savaient ces sombres crétins, qu'à mes yeux se sont eux les nains

Insectes de peu d’importance

Moi, je ne suis pas ce que l’on croit, je ne suis pas ce que l’on voit

Venez explorer mon mal-être

Enfoui sous mes provocations, sous les murs de la dérision

Se cache la beauté peut-être

Ik, ik ben niet wat je denkt, ik ben niet wat je ziet

Ik ben groter dan je denkt

En gezien met de ogen van het hart, is mijn middel van binnen

Laten we raden

Ik, die de clown speelt, de playboy, die zijn dromen verdrinkt in absint

En wentelen in lust

Ik weet het, ik voel dat mijn lot in Parijs zijn weg zal vinden

op het schilderij

Ik verliet mijn kasteelleven, met mijn doeken en mijn penselen

Om weg te rennen van mij en mijn problemen

En ontmoet een wereld apart, beoefen alleen liefde en kunst

En het bohemien leven leiden

Ik, die niet lang of aantrekkelijk ben, heb al geluk gekend

In de armen van lichte meisjes

Sterke cancan-dansers, magere balgen

soms vulgair

Ik, ik vermomde het grootste deel van de tijd en mijn lichaam en mijn gevoelens

Zelfs als het betekent dat het grenst aan het belachelijke

Dronken, mijn naam vergetend, heb ik meer overgegeven dan nodig was

Mijn deeltje

Ik heb stormen onder mijn voorhoofd, ik ben gemaakt van tegenstrijdigheden

Ik verraad mijn wind uit zwakte

Vinden, dat geef ik toe, tussen hoeren en misdadigers

Vaak uitbarstingen van adel

Ik, op wie sommigen neerkijken met minachting, oordelend over mijn gestalte en mijn dwaasheden

Vanaf de top van hun neerbuigendheid

Als ze deze duistere idioten zouden kennen, dat het in mijn ogen de dwergen zijn

Insecten van weinig belang

Ik, ik ben niet wat je denkt, ik ben niet wat je ziet

Kom mijn ongemak ontdekken

Begraven onder mijn provocaties, onder de muren van spot

Misschien schoonheid verbergen