Les jours - Charles Aznavour

Les jours qui vont, les jours qui viennent, les jours de joie, les jours de

peine

Ça vient, ça va et ça s’enchaîne, on en retient, on en oublie

D’autres se gravent en nos mémoires, en pièces roses ou pièces noires

Et qui écrivent une histoire, qui devient celle d’une vie

Les jours qui courent et se répètent, ceux d’un passé que l’on regrette

Qui ont creusé une cachette, dans le grenier de nos pensées

Les jours joyeux de l’insouciance, les jours heureux de l’inconscience

De l’enfance à l’adolescence, du temps d’aimer et d'être aimé

Les jours qui souvent se confondent, dans la solitude profonde

Des cœurs brisés, des seuls au monde, qui ne savent à quoi s’accrocher

Alors que ceux d’hier surnagent, en souvenirs et en images

Tandis que se tournent les pages, d’un bonheur désarticulé

Les jours où sans sonner l’alarme, l’amour va remballant ses charmes

Transformant les rires en larmes, pour aller ailleurs se donner

Ces jours noirs qui prennent la fuite, pour d’autres bras, pour d’autres gites

Au moment où la messe est dite, pour un cœur vide et saccagé

Les jours bénis, les jours étranges, des souvenirs que l’on engrange

Les jours de toi et moi mon ange, de notre vie récompensée

Par cet amour vibrant qui sème, nos parcours de mille je t’aime

Au cœur d’une vie de bohème, mais qui meurt quand meurt le passé

Les jours où l’amour se sublime, invente des mots et des rimes

Et qui jour après jour s’exprime, en déclinant le verbe «aimer»

Les jours auxquels nos cœurs s’agrippent, sans état d'âme nous étripent

Et qui peu à peu s'émancipent, pour partir sans se retourner

Jours d’aujourd’hui au vent léger, ou jours d’hier assassinés

De dagen die gaan, de dagen die komen, de dagen van vreugde, de dagen van...

droefheid

Het komt, het gaat en het gaat, we herinneren ons wat, we vergeten wat

Anderen zijn in onze herinneringen gegraveerd, in roze stukken of zwarte stukken

En wie een verhaal schrijft, dat dat van je leven wordt

De dagen die lopen en herhalen, die van een verleden waar we spijt van hebben

Wie heeft er een schuilplaats gegraven, op de zolder van onze gedachten

De gelukkige dagen van roekeloosheid, de gelukkige dagen van bewusteloosheid

Van kindertijd tot adolescentie, tijd om lief te hebben en bemind te worden

De dagen die vaak samenvloeien, in diepe eenzaamheid

Gebroken harten, de enigen in de wereld, die niet weten waaraan ze zich moeten vasthouden

Zoals die van gisteren zweven, in herinneringen en in beelden

Terwijl de pagina's omslaan, van ongearticuleerd geluk

De dagen dat de liefde haar charmes inpakt zonder alarm te slaan

Lachen in tranen veranderen, ergens anders heen gaan om te geven

Deze zwarte dagen die vlucht nemen, voor andere wapens, voor andere onderdak

Zoals de mis wordt gezegd, voor een leeg en geplunderd hart

De gezegende dagen, de vreemde dagen, de herinneringen die we maken

De dagen van jou en mij mijn engel, van ons leven beloond

Door deze levendige liefde die zaait, onze wegen van duizend Ik hou van je

In het hart van een bohemien leven, maar dat sterft wanneer het verleden sterft

De dagen dat liefde zichzelf sublimeert, woorden en rijmpjes uitvindt

En die dag in dag uit zich uitdrukt, het werkwoord "liefhebben" afwijzen

De dagen waaraan ons hart vastklampt, zonder scrupules, ons ingewanden

En die zich beetje bij beetje emanciperen, om weg te gaan zonder achterom te kijken

Dagen van vandaag in de lichte wind, of dagen van gisteren vermoord