Windmühlen - Chakuza

Was sie gesagt haben, war gelogen, war alles Dreck

Hab mir den letzten Zahn gezogen und warf ihn dann weg

Warf ihn ins Meer, wo ihn die Fische geschluckt hab’n

Nun ist alles in Butter, kein bisschen Druck da — ein Wunder?

Nein, das ist keins ich ziehe los, ich flüchte

So viel los, so viel komische Gerüchte, alles geht bloß in die Brüche

Hier riecht’s nach Koks statt nach Honig und Nüssen wie in Omas Küche

Und schon auf dem Weg nach oben dacht ich: «Oh, verflucht

Das wird kein hoher Flug, der Boden ruft, Großstadtblues»

Ungewohnt, dass es mal dunkel, dann hell ist

Ich renn rum, stummer Held — der Hutmacher von Alice

All das abzuwaschen, ist nicht einfach, aber tu es

Ab unter die Dusche, in den Abfluss mit der schwarzen Tusche

Denn ich kann mich noch bis heute erinnern

Sie versprachen mir das Blaue vom Himmel, kreuzten die Finger

Ich war immer kurz davor aus der Stadt zu fliehen

Kein falsches Lachen, nie wieder Theater spielen

Lass alles hängen, endlich wieder wie ein Kind fühlen

Nie wieder kämpfen gegen Windmühlen

Damals sagte ich: «Hallo Welt, das bin ich.»

Jetzt denk ich: «Meine Fresse, falsche Adresse erwischt.»

Gefällt mir nicht, doch ich bleibe, ja was soll’s?

Meine Freiheit, mein Reichtum, mein geheimer Schatz aus Gold

Bittere Tränen, bitterer Schnaps

Keine Schulter da zum anlehnen, ich nehm nicht mal die von Paps

Alles zig mal verpatzt, aber Stop, Schluß jetzt

Ein Shot Wodka Puschkin in ein trockenes Flußbett

Ich helf mir selbst, schalte meinen Kopf aus

Ich hab da so 'nen Knopf da steht On and Off drauf

Und knack mein Sparschwein, Jippie, Leute, nach vorn geht’s

Frieden gefunden, wieder Spielzeug in den Cornflakes

Manchmal lauf ich hier auf glühenden Kohlen

Mal glaub ich, ich erfrier, es ist kühl, doch fühle mich wohl

Verwüste meine Wohnung, dann schlafen gehen draußen

Es ist laut, Schafe zählen — tausend

20 Jahre, voll Hass und enttäuscht

Aber halt alles neu bevor das Fass überläuft

Ich werd’s ein allerletztes Mal riskieren

Mit aller Kraft um mich schlagen wie ein verletztes Tier

Und so heftig, dass sie später mal Geschichten erzählen

Mein Gesicht vor sich sehen, ich lass das Licht an, wenn ich gehe

Ich bin verschwunden, nicht mehr hier, ich bin weg

Und was am anderen Ende des Tunnels passiert, intressiert mich einen Dreck

Wat ze zeiden was een leugen, het was allemaal onzin

Mijn laatste tand getrokken en toen weggegooid

Gooi hem in de zee waar de vis hem opslokte

Nu zit alles in boter, geen beetje druk daar - een wonder?

Nee, dat is het niet, ik ga weg, ik vlucht

Er gebeurt zoveel, zoveel grappige geruchten, alles valt gewoon uit elkaar

Hier ruikt het naar cola in plaats van honing en noten zoals in oma's keuken

En al op weg naar boven dacht ik: "Oh, verdomme"

Het wordt geen hoge vlucht, de grond roept, de blues van de grote stad»

Ongebruikelijk dat het eerst donker is, dan licht

Ik ren rond, domme held - de Mad Hatter van Alice

Alles afwassen is niet gemakkelijk, maar doe het

Weg onder de douche, door de afvoer met de zwarte inkt

Omdat ik het me tot op de dag van vandaag nog kan herinneren

Ze beloofden me de maan, kruisten hun vingers

Ik stond altijd op het punt om de stad te ontvluchten

Geen neplachjes, speel nooit meer theater

Laat alles vallen, voel me eindelijk weer een kind

Geen vechtende windmolens meer

Ik zei toen: "Hallo wereld, dat ben ik."

Nu denk ik: "Mijn gezicht, ik heb het verkeerde adres."

Ik vind het niet leuk, maar ik blijf, ja, wat heeft het voor zin?

Mijn vrijheid, mijn rijkdom, mijn geheime schat van goud

Bittere tranen, bittere drank

Geen schouder om op te leunen, ik neem die van papa niet eens aan

Alles ging ontelbare keren in de war, maar stop, dat is het einde ervan

Een shot wodka Pushkin in een droge rivierbedding

Ik help mezelf, zet mijn hoofd af

Ik heb daar een knop met de tekst Aan en Uit

En kraak mijn spaarvarken, jippie, jongens, laten we doorgaan

Rust gevonden, weer speelgoed in de cornflakes

Soms loop ik hier op hete kolen

Soms denk ik dat ik dood vries, het is cool, maar ik voel me prima

Vernietig mijn appartement en ga dan buiten slapen

Het is lawaaierig, schaapjes tellend - duizenden

20 jaar, vol haat en teleurgesteld

Maar stop met alles wat nieuw is voordat de kameel overstroomt

Ik waag het nog een laatste keer

Mij ​​slaan met al mijn kracht als een gewond dier

En zo intens dat ze later verhalen vertellen

Als ik mijn gezicht zie, laat ik het licht aan als ik wegga

Ik ben weg, niet meer hier, ik ben weg

En het kan me geen moer schelen wat er aan de andere kant van de tunnel gebeurt