Bilder - Chakuza

Wie immer hab ich Krieg im Kopf, und doch steh ich im Blitzlicht

Was soll ich den erzählen, jap — den Mann im Spiegel gibt’s nicht

Komm frag mich ob ich fit bin

Alter, eigentlich Banane

Manchmal fühl ich mich so steif, als hät ich eingegipste Arme

Das mit Reisen klappt nicht so, weil mir die Patte fehlt zum Fliegen

Ich fahr Slalom auf den Skiern, durch den Acker voller Mienen

Und dann steh ich an den Schienen eines stehgelegten Bahnhofs

Alle Flammen sind erstickt, riesiger Drache, aber Zahnlos

Und dann lasse ich die Bilder von den Wänden fallen

Mein selbstgemaltes Ende halt

Sprenge das Gebäude — ich bin fertig mit dem Träumen

Keinen Bock mehr alle Scherben wegzuräumen

Ich hab so manchen schon gekränkt, man da ich anders denkend bin

In meinem Kopf herrscht des getrampel einer Sambatänzerin

Oder mich richtig hasse, denn es ist ein nicht endender Kampf

Der verdammte Griff zur Flasche und das nicht wegen dem Pfand

Das war mal anders, ich bin tagelang nur traurig, früher nicht

Denn ich hab so viel Mist gebaut, der nicht mehr auszubügeln ist

Und dann taucht es wieder auf, wie in nem Fluss versenkte Leiche

Irgendeiner kommt, bezeichnet dich als Schwuchtel oder Scheiße

Und dann lasse ich die Bilder von den Wänden fallen

Mein selbstgemaltes Ende halt

Sprenge das Gebäude — ich bin fertig mit dem Träumen

Kein Bock mehr alle Scherben wegzuräumen

Keine Sterne, alles fern, alles Kasernen und alles Grau

Ich fühl´ mich schwer, als wär´ ich Fernfahrer nach tagelangem Stau

Könnt´ ich Traurigkeit verkaufen wär´ ich Multimillionär

Doch ich schieb´ dauernd einen großen Haufen Bullshit hin und her

Ich kann die firlefanz Musik schon nicht mehr hören, doch hör sie trotzdem

Blas mir irgendwann den Kopf weg wie ein Selbstmörder-Maskottchen

Und natürlich such ich Gold, denn nach unendlichen Versuchen

Hängt der Wolf vor meinem Haus rum und ist ständig nur am pusten

Und dann lasse ich die Bilder von den Wänden fallen

Mein selbstgemaltes Ende halt

Sprenge das Gebäude — ich bin fertig mit den Träumen

Kein Bock mehr alle Scherben wegzuräumen

Ich verniete hier in diesem Schrank, vor nie versandten Briefen

Und fand immer erst den Frieden wenn die Lieferanten schliefen

Niemals Zeit für die Romanzen, sie verliefen sich im Sand

Denn innen drin sieht´s bei mir aus — wie ein vom Krieg zersägtes Land

Sag mir selbst man bleibt Zuhause, denn den Rest kannste vergessen

Vögel fallen auf die Schnauze, wenn die alten Äste brechen

Hab im Schädel einen Teletext, doch komplett ohne Infos

Und dennoch Strecke ich den Kopf zur Sonne hin — doch sinnlos

Zoals altijd heb ik oorlog in mijn hoofd, en toch sta ik in de schijnwerpers

Wat moet ik hem vertellen, ja - de man in de spiegel bestaat niet

Kom me vragen of ik fit ben

Kerel, eigenlijk banaan

Soms voel ik me zo stijf alsof ik armen in het gips heb

Reizen gaat niet zo goed omdat ik geen flap heb om te vliegen

Ik slalom op ski's door het veld vol mijnen

En dan sta ik aan de rails van een staand treinstation

Alle vlammen gedoofd, gigantische draak, maar Toothless

En dan laat ik de foto's van de muren vallen

Mijn zelfgeschilderde einde

Blaas het gebouw op - ik ben klaar met dromen

Geen zin meer om alle scherven op te ruimen

Ik heb sommige mensen beledigd, omdat ik er anders over denk

In mijn hoofd is er het vertrappen van een sambadanser

Of haat me echt, want het is een nooit eindigend gevecht

Het verdomde bereik voor de fles en niet vanwege de statiegeld

Dat was anders, ik ben gewoon dagenlang verdrietig, niet eerder

Omdat ik zoveel verknoeid heb dat niet meer glad te strijken is

En dan verschijnt het weer, als een lijk verdronken in een rivier

Iemand komt je een flikker of een stront noemen

En dan laat ik de foto's van de muren vallen

Mijn zelfgeschilderde einde

Blaas het gebouw op - ik ben klaar met dromen

Geen zin meer om alle scherven op te ruimen

Geen sterren, alles ver weg, alles kazerne en alles grijs

Ik voel me zwaar, alsof ik een langeafstandschauffeur ben na dagenlange files

Als ik verdriet kon verkopen, zou ik een multimiljonair zijn

Maar ik blijf een grote stapel onzin heen en weer duwen

Ik kan de franjemuziek niet meer horen, maar luister er toch naar

Op een dag schiet ik mijn hoofd eraf als een zelfmoordmascotte

En natuurlijk ben ik op zoek naar goud, want na eindeloze pogingen

De wolf hangt voor mijn huis en waait constant

En dan laat ik de foto's van de muren vallen

Mijn zelfgeschilderde einde

Blaas het gebouw op - ik ben klaar met dromen

Geen zin meer om alle scherven op te ruimen

Ik klink hier in deze kast, voor brieven die nooit zijn verzonden

En altijd pas rust gevonden als de leveranciers sliepen

Nooit tijd voor de romances, ze stierven uit

Want van binnen ziet het er voor mij uit - als een land dat verscheurd is door oorlog

Zeg me dat ik thuis moet blijven, want je kunt de rest vergeten

Vogels vallen op hun snuit als de oude takken breken

Kreeg een teletekst in mijn schedel, maar volledig zonder informatie

En toch strek ik mijn hoofd naar de zon - maar zinloos