Le perchoir - Brigitte

Fière comme Artaban

Coquin pour un paon

Superbe altier, glorieux

Autant si con qu’errant

Il s’envoie des fleurs

Comme un rapeur pour enfant

Et fait la fierté de son papa et de sa maman

Dans sa tour d’ivoire

Son altesse nargue le monde

A la gloire de son perchoir

Et que jamais il ne tombe

Le torse bombé, la crête levée d’orgueil enflée

Dressé sur ses ergots son orgueil outrancier

Il n’entend pas les autres, il s'écoute parler

Son miroir l’idéal pour sa logorrhée

Quand on n’a rien à perdre, on a tout à gagner

Il a si peur de perdre, pense avoir tout raflé

Il voit de l’envie, de la haine dans les yeux d’ses sujets

Attend, se prive se protège d’l’amour et d’la beauté

D’la beauté, d’la beauté, d’la beauté

Trots als Artaban

Boefje voor een pauw

Schitterend hooghartig, glorieus

Even dom als dwalen

Hij stuurt zichzelf bloemen

Als een kinderrapper

En maakt haar papa en haar mama trots

In zijn ivoren toren

Zijne hoogheid beschimpt de wereld

Tot eer van zijn baars

En laat het nooit vallen

Borst uitpuilend, kuif opgeheven in gezwollen trots

Opgegroeid op zijn sporen zijn buitensporige trots

Hij hoort anderen niet, hij luistert naar zichzelf praten

Haar spiegel het ideaal voor haar logorrhea

Als je niets te verliezen hebt, heb je alles te winnen

Hij is zo bang om te verliezen, denkt dat hij alles heeft

Hij ziet afgunst, haat in de ogen van zijn onderdanen

Wacht, ontneem jezelf, bescherm jezelf tegen liefde en schoonheid

Schoonheid, schoonheid, schoonheid