Kongeegen - Bisse

Ejnar boede i telt hele året

Med sine to schæferhunde

Et telt han selv havde bygget

Af presenninger

Han boede ude ved Bregnehøjmosen

Drak sprit på enden af måneden

Når der ikke var råd til andet

Han brændte de offentlige breve

Huset var gået på tvangsauktion efter morens død

Ingen vil kaste gode penge efter dårlige

Når man kommer så langt ud

Kommer man ikke tilbage igen

Han blev fundet inden han nåede hjem til teltet

Blev indlagt på sygehuset

De måtte aflive hans to elskede hunde

Men ingen fortalte Ejnar om det

Efter sin mors død var disse to skabninger, det mest dyrebare han havde

Mormor besøgte ham

Han fortalte hende at hundene var kommet i det tidlige daggry

De to schæfere kravlede op i sengen og lagde sig på hver sin side af ham

Og de lå der sammen og så solen stige op

Mormor spurgte, hvad sygeplejerskerne dog havde sagt til det

Ejnar svarede, at hundene var kravlet ud af sengen og forsvundet igen,

inden sygeplejerskerne kom ind om morgenen

Og mormor tænkte

«Nu rabler det for Ejnar»

«Nu rabler det for Ejnar»

Vi vandrer

Vi vandrer

Og kommer dog aldrig frem

Ensomme er vi født til den evige vandring

Ensomme er vi født til livets vandring

Vi vandrer over stok og sten

Men finder dog aldrig hjem

I lejligheden overfor har fjernsynet kørt hver nat i de to år jeg har boet her

Hvem er de mennesker der bor derinde?

Mimbres-skålene blev lagt over den dødes ansigt

Og den dødes sjæl rejste ud igennem hullet i skålens bund

Det såkaldte dødehul

Fjernsynet er mine genboers dødehul

Det hul, som deres sjæle vandrer igennem hver nat

Til skærmfantasiernes fremmede, farverige himmel

De vandrer

De vandrer

De vandrer

Men kommer dog aldrig frem

Jeg var på et lille eventyr i går

Ville køre til Slangerup for at købe ind

Det var tidlig aften lidt over seks

Vejret var skønt

Jeg cyklede videre ud af byen

Den 14. august 2015

Købte en is

Cyklede videre til Frederikssund forbi Willumsens Museum

Ved Kronprins Frederiks gamle klapbro stod jeg og nød aftensolen sammen med de

spisende gæster på burgerbaren Route 66

Jeg cyklede over sundet og opdagede at jeg var tæt på Jægerspris Skov

Det sted hvor Danmarks ældste levende væsen står

Kongeegen

Jeg har gerne villet se den længe

Nu var muligheden der

Jeg kørte ad en lille gruset cykelsti og kom ind i Nordskoven

Solen var allerede ved at gå ned

Træerne stod tyste og mørkegrønne

Jeg fandt Kongevejen og blev ført igennem en fin allé af gamle platantræer

Forenden kom Jægerspris Slot til syne

Jeg fortsatte videre ud ad landevejen

Efter femten kilometer forbi marker og hede kom jeg til Kulhuse

Jeg måtte være kørt forbi Kongeegen

Ved Kulhuse stod alt stille

Den sidste færge til Frederikssund var gået for tre kvarter siden

Kun enkelte badegæster opholdt sig stadig på stranden

Jeg kørte min cykel helt ned til vandkanten

Smed tøjet og hoppede i

Vandet var lunt og blikstille

Ude i horisonten så jeg solen synke langsomt i havet

Den vandrer

Den vandrer

Den vandrer

Og kommer dog aldrig frem

Ensom er den født til den evige vandring

Ensom er den født til livets vandring

Den vandrer henover stok og sten

Men finder dog aldrig hjem

Jeg gik op igen

Tørrede mig med mit tøj og konfererede mig med et ophængt turistkort

På den måde fandt jeg ud af jeg kunne finde Kongeegen ved at følge Strandvejen

Men det ville snart være mørkt

Jeg måtte skynde mig

Jeg ræsede altså ud ad Strandvejen og kom hurtigt ind i Nordskoven igen

Mod mig kom en pige gående

Og da vi krydsede hinanden genkendte jeg hende som en af pigerne fra

gymnasietiden

En smuk pige

Kort, krøllet, blondt hår og underfundige øjne

Jeg kunne ikke huske hendes navn

Lyset var ved at forsvinde og jeg skulle finde Kongeegen

Men måske burde jeg have stoppet op og ladet som om jeg ikke kunne finde vej

Og måske havde hun inviteret mig på et glas

Hun boede sandsynligvis i et sommerhus i nærheden

Eftersom hun var på gåben og kun havde sommertøj på

Men jeg valgte Kongeegen og jeg fandt den til sidst

Stor og eksplosiv, revnet over

Men stadig grøn og levende

Det' Nordeuropas ældste egetræ

Formentlig fra dengang Jesus blev født

Og jeg lod de henfarne tider og de mest sælsomme tanker gennemstrømme mig mens

jeg stod der

Med min lille hånd på dette 2000-årige væsens bark

Og sommernatten sænkede sig over Nordskoven

Helt alene stod jeg der ved siden af denne mægtige kolos

Som jeg så længe har drømt om at se

Når jeg en dag ikke er her mere

Vil den stadig spire og skyde sine grønne blade hvert forår

Vi vandrer

Vi vandrer

Vi vandrer

Men kommer dog aldrig frem

Ensomme er vi født til den evige vandring

Ensomme er vi født til evigheds vandring

Vi vandrer over stok og sten

Men finder dog aldrig hjem

Vi vandrer

Vi vandrer

Vi vandrer

Vi vandrer

Ejnar woonde het hele jaar in een tent

Met zijn twee Duitse herders

Een tent die hij zelf had gebouwd

Van dekzeilen

Hij woonde bij Bregnehøjmosen

Drink alcohol aan het einde van de maand

Toen er geen andere optie was

Hij verbrandde de openbare brieven

Het huis was na de dood van de moeder in beslag genomen

Niemand wil goed geld naar kwaad geld gooien

Wanneer je zo ver bent

Je komt niet meer terug

Hij werd gevonden voordat hij thuiskwam in de tent

Werd opgenomen in het ziekenhuis

Ze moesten zijn twee geliefde honden laten inslapen

Maar niemand heeft Ejnar daarover verteld

Na de dood van zijn moeder waren deze twee wezens het kostbaarste wat hij had

Oma bezocht hem

Hij vertelde haar dat de honden in de vroege ochtend waren gekomen

De twee Duitse herders klommen in bed en gingen aan weerszijden van hem liggen

En ze lagen daar samen te kijken hoe de zon opkwam

Oma vroeg wat de verpleegsters ervan hadden gezegd

Ejnar antwoordde dat de honden uit bed waren gekropen en weer verdwenen,

voordat de verpleegsters 's ochtends binnenkwamen

En oma dacht

«Nu gaat het goed met Ejnar»

«Nu gaat het goed met Ejnar»

We lopen

We lopen

En komt echter nooit naar voren

Eenzaam zijn we geboren voor de eeuwige omzwervingen

Eenzaam zijn we geboren voor de wandeling van het leven

We lopen over stokken en stenen

Maar vindt nooit thuis

In het appartement aan de overkant staat de televisie al twee jaar dat ik hier woon elke avond aan

Wie zijn de mensen die daar wonen?

De Mimbres-kommen werden over het gezicht van de overledene geplaatst

En de ziel van de dode man ging naar buiten door het gat in de bodem van de schaal

Het zogenaamde gat des doods

De televisie is de doodskuil van mijn wedergeborenen

Het gat waar hun ziel elke nacht doorheen dwaalt

Naar de buitenaardse, kleurrijke lucht van schermfantasieën

Zij lopen

Zij lopen

Zij lopen

Maar het komt nooit uit

Ik was gisteren op een klein avontuur

Zou naar Slangerup rijden om te winkelen

Het was vroeg in de avond, iets over zes

Het weer was heerlijk

Ik fietste de stad uit

Op 14 augustus 2015

Kocht een ijsje

Doorgefietst naar Frederikssund langs Willumsens Museum

Ik stond bij de oude ophaalbrug van kroonprins Frederik en genoot met hen van de avondzon

diners in de burgerbar Route 66

Ik fietste over de zeestraat en ontdekte dat ik dicht bij Jægerspris Skov was

De plek waar het oudste levende wezen van Denemarken staat

Eigen van de koning

Ik wil het al heel lang zien

Nu was de kans daar

Ik reed over een klein grindfietspad en reed de Nordskoven in

De zon ging al onder

De bomen stonden stil en donkergroen

Ik vond de King's Road en werd geleid door een mooie laan met oude platanen

Aan de voorkant kwam kasteel Jægerspris in zicht

Ik vervolgde mijn weg verder over de landweg

Na vijftien kilometer langs akkers en heide kwam ik in Kulhuse

Ik moet langs Kongeegen zijn gereden

Alles was stil in Kulhuse

De laatste veerboot naar Frederikssund was drie kwartier geleden vertrokken

Slechts enkele zwemmers bleven nog op het strand

Ik reed op mijn fiets tot aan de waterkant

Gooide de kleren en sprong erin

Het water was warm en stil

Aan de horizon zag ik de zon langzaam in de oceaan zakken

Het dwaalt

Het dwaalt

Het dwaalt

En komt echter nooit naar voren

Eenzaam is het geboren voor de eeuwige omzwerving

Eenzaam is het geboren voor de wandeling van het leven

Het dwaalt over stokken en stenen

Maar vindt nooit thuis

Ik ging weer naar boven

Veegde me af met mijn kleren en biechtte me op met een geschorste toeristenkaart

Zo kwam ik erachter dat ik Kongeegen kon vinden door Strandvejen te volgen

Maar het zou snel donker worden

Ik moest me haasten

Dus ik racete langs de Strandvejen en ging snel de Nordskoven weer in

Er kwam een ​​meisje naar me toe lopen

En toen we elkaar kruisten herkende ik haar als een van de meisjes uit

de middelbare schooljaren

Een mooi meisje

Kort, krullend, blond haar en subtiele ogen

Ik kon haar naam niet herinneren

Het licht stond op het punt te verdwijnen en ik moest Kongeegen vinden

Maar misschien had ik moeten stoppen en doen alsof ik de weg niet kon vinden

En misschien had ze me uitgenodigd voor een glas

Ze woonde waarschijnlijk in een huisje in de buurt

Omdat ze liep en alleen zomerkleding droeg

Maar ik koos voor Kongeegen en uiteindelijk vond ik het

Groot en explosief, gebarsten

Maar nog steeds groen en levend

Het is de oudste eik van Noord-Europa

Waarschijnlijk uit de tijd dat Jezus werd geboren

En ik liet de vervlogen tijden en de vreemdste gedachten even door me heen vloeien

ik stond daar

Met mijn handje op de schors van dit 2000 jaar oude wezen

En de zomernacht daalde neer over het North Forest

Helemaal alleen stond ik daar naast deze machtige kolos

Waar ik zo lang van heb gedroomd om te zien

Als ik er op een dag niet meer ben

Zal het nog steeds ontkiemen en elk voorjaar zijn groene bladeren laten schieten

We lopen

We lopen

We lopen

Maar het komt nooit uit

Eenzaam zijn we geboren voor de eeuwige omzwervingen

Eenzaam zijn we geboren om voor altijd rond te dwalen

We lopen over stokken en stenen

Maar vindt nooit thuis

We lopen

We lopen

We lopen

We lopen