Believe It! - Bellows

Believe it like a miracle that existence is a lie that you must say as you look

into my eyes

And kiss me once and dig your grave and die

Collecting up your matter, then just bursting out some notes

And you should cry as you’re looking at my toes

And leave this bar and take the train alone

I forgot what I was saying and just stopped to crack a smile at you and blush

like I’m seventeen years old

About as much life as we might ever know

It’s just like when you’re sleeping, or like softly falling snow

What you can hear as you’re walking out the door

When no one knows you anymore

No one knows you anymore

Geloof het als een wonder dat het bestaan ​​een leugen is die je moet zeggen terwijl je kijkt

in mijn ogen

En kus me een keer en graaf je graf en sterf

Uw zaak verzamelen en dan gewoon wat aantekeningen maken

En je zou moeten huilen terwijl je naar mijn tenen kijkt

En verlaat deze bar en neem alleen de trein

Ik vergat wat ik zei en stopte gewoon om naar je te glimlachen en te blozen

alsof ik zeventien jaar oud ben

Ongeveer zoveel leven als we ooit zouden kunnen weten

Het is net als wanneer je slaapt, of als zacht vallende sneeuw

Wat u kunt horen als u de deur uitloopt

Als niemand je meer kent

Niemand kent je meer