The Platform - Beardfish

Sing a song for me in the snow

While we dance so slow

I know we’ll die here somewhere, someday soon…

There are no signs that this ice will melt

And there is no spring, no birds will sing

No birds will sing, so we should sing instead

Let’s keep on singing

Open up your heart and let me climb inside

I feel that you could love me if you give it a try

I’m the honey bee, drinking from your nectaries

If this ice won’t melt, no flowers grow

No flowers grow, so let your nectar flow

It’s basic botany

In this frozen white wasteland

I’m bound to wait forever

You left me here when I was just a child

No matter where I walk

I find myself back in the same old spot

Where no sun will ever shine

Save me from myself

My thoughts are a mess

When I think of you it strikes a nerve within

I can’t separate love from hate

Save me

It keeps on getting colder and colder

This place is not for me, I can never leave

The fog is dark and thick enough to touch

This place is not for me, but I can never leave

No one can tell me where to go

They say that time itself don’t know

Wait a while with me, a lost soul among thousands

Waiting at a platform for a train that never comes…

There are no signs that this life is even life anymore

And there is no train, no one will show

No whistle will blow so I shall sing instead

I’ll keep on singing

Zing een liedje voor me in de sneeuw

Terwijl we zo langzaam dansen

Ik weet dat we hier ergens zullen sterven, binnenkort...

Er zijn geen tekenen dat dit ijs zal smelten

En er is geen lente, geen vogels zullen zingen

Er zullen geen vogels zingen, dus we moeten in plaats daarvan zingen

Laten we blijven zingen

Open je hart en laat me naar binnen klimmen

Ik heb het gevoel dat je van me zou kunnen houden als je het eens probeert

Ik ben de honingbij, drinkend van jouw nectariën

Als dit ijs niet smelt, groeien er geen bloemen

Er groeien geen bloemen, dus laat je nectar stromen

Het is basis botanie

In deze bevroren witte woestenij

Ik ben verplicht om voor altijd te wachten

Je liet me hier achter toen ik nog een kind was

Waar ik ook loop

Ik bevind me weer op dezelfde oude plek

Waar geen zon ooit zal schijnen

Verlos mij van mezelf

Mijn gedachten zijn een warboel

Als ik aan je denk, raakt het een zenuw van binnen

Ik kan liefde niet scheiden van haat

Red mij

Het wordt steeds kouder en kouder

Deze plek is niet voor mij, ik kan nooit meer weg

De mist is donker en dik genoeg om aan te raken

Deze plek is niet voor mij, maar ik kan nooit meer weg

Niemand kan me vertellen waar ik heen moet

Ze zeggen dat de tijd zelf het niet weet

Wacht even met mij, een verloren ziel onder duizenden

Wachten bij een perron op een trein die nooit komt...

Er zijn geen tekenen dat dit leven zelfs nog leven is

En er is geen trein, niemand komt opdagen

Er zal geen fluitje blazen, dus ik zal in plaats daarvan zingen

Ik blijf zingen