Lowborn - Aviators

Not far away lies a storm to the north

Whispers of winter as death marches forth

Honor means nothing when war is unfair

We’ve come here to battle and return to nowhere

Kings die like peasants, with no one to mourn

There’s blood in these hills from the battles forlorn

Wolves in the shadows drag pieces away

I’ve nothing to lose, with no debts left to pay

Faces, erased like a dream

The gods have not listened

Though prayers turned to cold-blooded screams

Places, where we have no name

A man of no house is a man without masters to shame

Strangers, we’re bound by despair

A clamor for glory, a throne deprived of rightful heir

Dangers, from ever cold sky

A land of no mercy, a place for the lowborn to die

Vengeance igniting the fire in my blood

Paths of destruction, by sword and by flood

Fed to the vultures were friends and good men

Pursuit of dominion, the game never ends

Queens kill for power, and lords fight for gold

A wraith dressed in armor still lies in the cold

Followed by brethren with loyalty mine

Hunted by thieves of a purer bloodline

Faces, erased like a dream

The gods have not listened

Though prayers turned to cold-blooded screams

Places, where we have no name

A man of no house is a man without masters to shame

Strangers, we’re bound by despair

A clamor for glory, a throne deprived of rightful heir

Dangers, from ever cold sky

A land of no mercy, a place for the lowborn to die

I have seen heaven, or some kind of hell

The source of my burden, the space that I dwell

There’s no one to save us, the heroes are dead

The songs of our children are silent instead

Of ice and of fire, the stories we write

We rise from the ashes, attack in the night

The kingdom forsaken, by fate may it be

A cage with no room for the lowborn like me

Faces, erased like a dream

The gods have not listened

Though prayers turned to cold-blooded screams

Places, where we have no name

A man of no house is a man without masters to shame

Strangers, we’re bound by despair

A clamor for glory, a throne deprived of rightful heir

Dangers, from ever cold sky

A land of no mercy, a place for the lowborn to die

Not far away lies a storm to the north

Whispers of winter as death marches forth

Honor means nothing when war is unfair

We’ve come here to battle and return to nowhere

Niet ver weg ligt een storm in het noorden

Gefluister van de winter terwijl de dood voortschrijdt

Eer betekent niets als oorlog oneerlijk is

We zijn hier gekomen om te strijden en naar nergens terug te keren

Koningen sterven als boeren, met niemand om te rouwen

Er zit bloed in deze heuvels van de verloren veldslagen

Wolven in de schaduw slepen stukken weg

Ik heb niets te verliezen, ik hoef geen schulden meer te betalen

Gezichten, gewist als een droom

De goden hebben niet geluisterd

Hoewel gebeden veranderden in koelbloedig geschreeuw

Plaatsen waar we geen naam hebben

Een man zonder huis is een man zonder meesters om te schamen

Vreemden, we zijn gebonden aan wanhoop

Een roep om glorie, een troon beroofd van de rechtmatige erfgenaam

Gevaren, uit de altijd koude lucht

Een land van geen genade, een plaats voor de laaggeborenen om te sterven

Wraak doet het vuur in mijn bloed aansteken

Paden van vernietiging, door zwaard en door overstroming

Gevoed aan de gieren waren vrienden en goede mannen

Bij het nastreven van heerschappij, eindigt het spel nooit

Koninginnen doden voor macht en heren vechten voor goud

Een in harnas geklede geest ligt nog steeds in de kou

Gevolgd door broeders met loyaliteit van mij

Opgejaagd door dieven van een zuiverdere bloedlijn

Gezichten, gewist als een droom

De goden hebben niet geluisterd

Hoewel gebeden veranderden in koelbloedig geschreeuw

Plaatsen waar we geen naam hebben

Een man zonder huis is een man zonder meesters om te schamen

Vreemden, we zijn gebonden aan wanhoop

Een roep om glorie, een troon beroofd van de rechtmatige erfgenaam

Gevaren, uit de altijd koude lucht

Een land van geen genade, een plaats voor de laaggeborenen om te sterven

Ik heb de hemel gezien, of een soort hel

De bron van mijn last, de ruimte waarin ik woon

Er is niemand om ons te redden, de helden zijn dood

In plaats daarvan zwijgen de liedjes van onze kinderen

Van ijs en vuur, de verhalen die we schrijven

We herrijzen uit de as, vallen aan in de nacht

Het koninkrijk verlaten, door het lot moge het zijn

Een kooi zonder ruimte voor laaggeborenen zoals ik

Gezichten, gewist als een droom

De goden hebben niet geluisterd

Hoewel gebeden veranderden in koelbloedig geschreeuw

Plaatsen waar we geen naam hebben

Een man zonder huis is een man zonder meesters om te schamen

Vreemden, we zijn gebonden aan wanhoop

Een roep om glorie, een troon beroofd van de rechtmatige erfgenaam

Gevaren, uit de altijd koude lucht

Een land van geen genade, een plaats voor de laaggeborenen om te sterven

Niet ver weg ligt een storm in het noorden

Gefluister van de winter terwijl de dood voortschrijdt

Eer betekent niets als oorlog oneerlijk is

We zijn hier gekomen om te strijden en naar nergens terug te keren