Brumas - Alejandro Fernandez

Vuelves para decirme

que me quisiste un día

que todas tus tristezas

fueron por causa mía.

Se fue tu juventud

entre alegrías

y hoy quieres revivir

aquel pasado.

Que culpa tengo yo

si lo quiso el destino

que te fueras de mi

teniendo que seguir

por distintos caminos.

Las brumas

envolvieron tu cara

las brumas

envolvieron tu pelo

nuestro amor floreció como rosal

en flor de primavera

que el tiempo marchitó muriéndose al rigor

de los inviernos.

Las brumas

envolvieron tu alma

las brumas

envolvieron tu cuerpo.

De aquel inmenso amor

solo quedan recuerdos.

Recuerdos del ayer

que en brumas vivirán

cual postrer arrebol

en aquel cielo estival.

Te ofrezco mi canción

que una vez te brinde

como las ilusiones que te depararon

dichas pasajeras.

kom je terug om het me te vertellen

dat je op een dag van me hield

dat al je verdriet

Ze waren vanwege mij.

je jeugd is weg

tussen vreugden

en vandaag wil je herleven

dat verleden.

Welke fout heb ik?

als het lot het wilde

dat je van me weggaat

moeten volgen

via verschillende paden.

de nevels

ze wikkelden je gezicht

de nevels

ze hebben je haar ingepakt

onze liefde bloeide als een rozenstruik

in lentebloei

die tijd verdorde sterven aan de strengheid

van de winters.

de nevels

verpakt je ziel

de nevels

Ze omhulden je lichaam.

Van die immense liefde

Alleen herinneringen overheersen.

herinneringen aan gisteren

dat ze in nevelen zullen leven

welke laatste flush?

in die zomerse lucht

Ik bied je mijn lied aan

die ik je ooit gaf

zoals de illusies die ze je gaven

deze passagiers.