Vanishing Class - Will Stratton

I won’t lay down easy, not with the dreams I’ve dreamt.

Not the cowards in heaven, or the money they spent.

I won’t waste my life with reins in my teeth,

Bent under some trade, adding up all my grief.

I want to come into the light, not to cower or to linger,

When we are the ring on time’s finger.

Don’t let them tear it down--I've got the deed right here.

They’ve got no right to see it, not when the law’s so clear.

Well tell them go to hell, and call your alderman,

And if he doesn’t answer, I’ll call the fireman,

And I’ll set it ablaze, just to keep them away.

'Cause I’ve got back your back, honey, but my mind won’t stay.

I hereby renounce my allegiance to the states of evil, and of the blues.

Sometimes I lose my breath seeing things as they are.

I suppose that’s conceited, thinking I can see far.

Well, I know too well I’ve got no looking glass.

Just an outdated patience, and a vanishing class.

Ik zal niet gemakkelijk gaan liggen, niet met de dromen die ik heb gedroomd.

Niet de lafaards in de hemel, of het geld dat ze hebben uitgegeven.

Ik zal mijn leven niet verspillen met teugels in mijn tanden,

Gebogen onder een of andere handel, het optellen van al mijn verdriet.

Ik wil in het licht komen, niet ineenkrimpen of blijven hangen,

Wanneer we de ring aan de vinger van de tijd zijn.

Laat ze het niet afbreken - ik heb de akte hier.

Ze hebben geen recht om het te zien, niet wanneer de wet zo duidelijk is.

Zeg ze dat ze naar de hel gaan, en bel je wethouder,

En als hij niet opneemt, bel ik de brandweerman,

En ik zal het in vuur en vlam zetten, gewoon om ze weg te houden.

Want ik sta achter je, schat, maar mijn gedachten blijven niet.

Ik doe hierbij afstand van mijn trouw aan de staten van het kwaad en van de blues.

Soms verlies ik mijn adem als ik de dingen zie zoals ze zijn.

Ik denk dat dat verwaand is, denkend dat ik ver kan kijken.

Nou, ik weet maar al te goed dat ik geen kijkglas heb.

Gewoon een verouderd geduld en een verdwijnende les.