Ribbons - Will Stratton

Maybe I don’t recall just how I found my way at all,

But I remember dreams like bark peeled off by fire.

And I recall the sign as it melted in the light,

And the sense that the times were turning dire.

And my brain just ain’t the same since the poison in my veins

Fought off the foreign cells that sent me fading.

I’m very much alive, but I’ve lost sight of the mind

That raised the hell and blurred the line that kept me waiting.

How does one write about who one used to be

Before the sterilizing waves of the redeemer?

Particularly when it’s so hard to find a pen

That’ll write it in the longhand of a healer?

And while I try to age my words get dense and they get plain

And I forget to wonder where I had been going.

Perhaps the simplest way through is to learn what not to do,

And the years will take away the need for knowing.

You spend your body while it’s there, change the ribbons in your hair,

Make sure you pledge to your love in the field of honor.

Try to seize night by the throat, keep your hands inside your coat

Until you’ve stumbled on a well and need the water

You know the times are staying the same

Don’t take the weather for a change

It’s a simulated progress that we’re after.

Just look at all the circling crows, and try not to hold your nose

Until the fire finally engulfs the rafters.

Misschien herinner ik me niet meer hoe ik mijn weg vond,

Maar ik herinner me dromen als schors die door vuur wordt afgepeld.

En ik herinner me het bord toen het smolt in het licht,

En het gevoel dat de tijden nijpend werden.

En mijn hersenen zijn gewoon niet meer hetzelfde sinds het gif in mijn aderen

Vecht tegen de vreemde cellen die me deden vervagen.

Ik leef nog, maar ik ben de geest uit het oog verloren

Dat verhief de hel en vervaagde de lijn die me aan het wachten hield.

Hoe schrijf je over wie je was?

Voor de steriliserende golven van de verlosser?

Vooral als het zo moeilijk is om een ​​pen te vinden

Dat zal het schrijven in de hand van een genezer?

En terwijl ik probeer te verouderen, worden mijn woorden compact en worden ze duidelijk

En ik vergeet me af te vragen waar ik heen was.

Misschien is de eenvoudigste manier om te leren wat je niet moet doen,

En de jaren zullen de noodzaak om te weten wegnemen.

Je brengt je lichaam door terwijl het er is, verwisselt de linten in je haar,

Zorg ervoor dat je je liefde belooft op het gebied van eer.

Probeer de nacht bij de keel te grijpen, houd je handen in je jas

Tot je een bron tegenkomt en water nodig hebt

Je weet dat de tijden hetzelfde blijven

Neem het weer niet voor de verandering

Het is een gesimuleerde vooruitgang waar we naar op zoek zijn.

Kijk eens naar alle cirkelende kraaien en probeer je neus niet dicht te houden

Tot het vuur uiteindelijk de spanten overspoelt.