Light Blue - Will Stratton

I remember you, light blue.

Those were the years when I was just passing through.

When I didn’t care, and my back was turned—

Resignation that I hadn’t earned.

I’ve got this tear in me since I don’t know when.

Don’t let it out—don't ask me how.

But can you tell me why?

'Cause I need to know

Why it kills the young and it melts the snow.

And why I can’t see its face, as it crawls back up the hill,

Where its feet leave no trace, asleep for months, getting its fill.

I have heard of you, dark green—

All the knowledge that I’ve never seen.

Draped in front of me like a lucky chance

To change your clothes before the dance.

You’ve got this glow in you—can you show me how

To give up less than they allow?

Or is it set in mud that you can’t get off,

No matter how you shout and cough?

And as your voice echoes high, will it find the room it needs

To know that nothing is a shame, not the fruit, and not the seeds?

Ik herinner me jou, lichtblauw.

Dat waren de jaren dat ik op doorreis was.

Toen het me niets kon schelen, en mijn rug werd toegekeerd...

Ontslag dat ik niet had verdiend.

Ik heb een traan in me sinds ik niet weet wanneer.

Laat het er niet uit komen, vraag me niet hoe.

Maar kunt u me vertellen waarom?

Omdat ik het moet weten

Waarom het de jongeren doodt en de sneeuw doet smelten.

En waarom ik zijn gezicht niet kan zien, terwijl hij terug de heuvel op kruipt,

Waar zijn voeten geen spoor achterlaten, maandenlang slapend, vol zitten.

Ik heb van je gehoord, donkergroen...

Alle kennis die ik nog nooit heb gezien.

Gedrapeerd voor me als een gelukskans

Om je om te kleden voor de dans.

Je hebt deze gloed in je - kun je me laten zien hoe?

Minder opgeven dan ze toestaan?

Of zit het in de modder waar je niet uit kunt komen,

Hoe je ook schreeuwt en hoest?

En als je stem hoog galmt, zal hij dan de ruimte vinden die hij nodig heeft?

Om te weten dat niets een schande is, niet de vrucht en niet de zaden?