Half Moon - Waxahatchee

Curious impulse drifting slow in a state

In the darkness, in music, our imperfect escape

You’re a good girl, a daughter of liars avenged

And you paint such a picture, the departed, unhinged

You make a splash

You’re adored by strangers through glass

We fuck up our rhythm, this idea is a curse

I invite myself in and I think I kissed you first

But this glimpse at the past, it is tattered and trite

Our love tastes like sugar but it pulls all the life out of me

Out of me

You cry to an old friend, to a hole in your heart

To a ghost in the fading strokes of your glorious art

And she lied when she said she would call you today

And you know I couldn’t blame her

The pain that you make never dies

I hung it up in a wistful disguise

Nieuwsgierige impuls die langzaam drijft in een staat

In de duisternis, in muziek, onze onvolmaakte ontsnapping

Je bent een braaf meisje, een gewroken dochter van leugenaars

En je schildert zo'n foto, de overledene, losgeslagen

Je maakt een plons

Je wordt aanbeden door vreemden door glas

We verknoeien ons ritme, dit idee is een vloek

Ik nodig mezelf uit en ik denk dat ik je eerst heb gekust

Maar deze glimp van het verleden, het is aan flarden en afgezaagd

Onze liefde smaakt naar suiker, maar het trekt al het leven uit me

Buiten mij

Je huilt tegen een oude vriend, tegen een gat in je hart

Naar een geest in de vervagende lijnen van je glorieuze kunst

En ze loog toen ze zei dat ze je vandaag zou bellen

En je weet dat ik het haar niet kwalijk kan nemen

De pijn die je maakt sterft nooit

Ik hing het op in een weemoedige vermomming