Widzę Ich - VNM

Nie mam na uszach słuchawek, kiedy jadę busem

Wolę słuchać siebie sam, kiedy

Widzę ich moje słowa są dla nich głuche

Nie znam ich, ale granice szybko kruszę

Kiedy ich oczy mówią mi to o czym milczą dusze

Widzę ich, gość w krawacie może spoko finansowo ma się

A może przed chwilą stracił ulubioną pracę

Nie przyjechał furą bo miał kaca i dlatego busem

Wraca na chatę, ma kredyt na nią

Może myśli o odsetkach, kiedy w bokserkach

Odpala peta rano, może zbiera na nią

A teraz ledwo wynajmuje M2 w jego okręgach nic nie ma tanio

Starsza kobieta na oko 70

Uśmiechnięta myśli o tym jak się wiedzie dzieciom

One już mają swoje rodziny, jedzie do córki i wnuczki

Powiedzą jakie w szkole nowiny koło niej stoi kolo

Czujny i spięty, sportowiec, ma koszulkę, krótkie spodenki

Ta pani myśli wysiadać za chwilę już muszę

On na przystanku szybkim ruchem jej zrywa z szyi łańcuszek

I wybiega

Moja pierwsza ocena była złudna, bo teraz wiem

Po co tak się kurwa ubrał

Ludzie pytają coś się stało pani?

Ona wspomina łańcuszek, który dostała od swojej mamy

Mnie to boli stary, odwracam wzrok na dziewczynę

Czarne włosy, czarne okulary w których jej do twarzy

Ale nie widzę nic za nimi jakiś gościu obok nieźle ją obcina i się ślini

Kolejny przystanek wsiada jej Valentino, zdejmuje jej okulary

I za nimi zobaczyłem miłość…

Ich usta spotykają się

I Ona nie podejrzewa, że jego myśli coś ukrywają, nie…

Kiedy powiedział jej że miał na drugą zmianę do roboty wczoraj

Dlatego nie zadzwonił do wieczora i może w tym było prawdy trochę

Bo miał na drugą, ale nie zmianę tylko ochotę

Odwiedził ją

Ona siedziała sama w domu, puściła Berry White’a ze starego gramofonu

I myśli dręczyły go, ale gdy poczuł jej szminkę na swoich ustach

Wątpliwości opuściły go

Teraz mówi swojej, że wygląda pięknie, wychodząc z autobusu

Ona łapie go za rękę, biegnie zdyszany chłopiec

Wsiada, wyciera pot z czoła kierowca dodał gazu

I ruszyły mocno koła, zachwiało nim ale lewą ręką złapał się

W prawej ma sportową torbę ciekawe co ma tam w niej

Może strój i wodę, grać jedzie do szkoły w nogę

A może uciekł z domu i spakował to co może

Wziął pieniądze, wiedział gdzie je chowa ojciec

On tylko pił i bił go za gorsze stopnie

Obok starszy facet patrzy się na niego

Może ma syna w jego wieku, a może mieć go nie może

A mocno chciałby, może wiele by zapłacił żeby odzyskać syna

Którego rok temu stracił, mój przedostatni przystanek

Kierowca omija go bo nikt nie wcisnął stop, a był na żądanie

Zaniedbana kobieta biegnie do niego krzyczy «dlaczego się pan nie zatrzymał?

Dlaczego?»

i płacze do mojego przystanku, ja wysiadam

Znów cofa się, tam był szpital może coś bardzo boli ją

Zostaje sam tych ludzi już nie pamiętam

I pewnie myliłem się w 99 procentach

I nie zrozum tego źle

Ja opisuje ich

Oni opisują mnie

Ik draag geen koptelefoon als ik in de bus zit

Ik luister liever naar mezelf wanneer

Ik zie ze, mijn woorden zijn doof voor ze

Ik ken ze niet, maar ik doorbreek snel grenzen

Als hun ogen me vertellen waar zielen over zwijgen

Ik zie ze, de man met de stropdas kan financieel in orde zijn

Of misschien is hij gewoon zijn favoriete baan kwijtgeraakt

Hij kwam niet met de kar want hij had een kater en daarom nam hij een bus

Hij keert terug naar de hut, hij heeft er een lening voor

Misschien denkt hij aan interesse als hij een boxershort draagt

Hij steekt 's ochtends een sigaret op, misschien verzamelt hij er geld voor

En nu huurt hij amper M2 in zijn districten, niets is goedkoop

Een oudere vrouw, rond de 70

Lachend denkt ze na over hoe het met de kinderen gaat

Ze hebben hun families al, hij gaat naar zijn dochter en kleindochter

Ze zullen je vertellen welk nieuws op school er een cirkel naast staat

Alert en gespannen, sportman, in T-shirt en korte broek

Deze dame denkt dat ik zo moet uitstappen

Bij de bushalte trekt hij met een snelle beweging de ketting van haar nek

En raakt op

Mijn eerste inschatting was bedrieglijk, want nu weet ik het

Waarom... waarom kleedde hij zich verdomme zo

Mensen vragen wat is er met je?

Ze noemt de ketting die ze van haar moeder heeft gekregen

Het doet me pijn, man, ik kijk weg naar het meisje

Zwart haar, zwarte bril die bij haar gezicht past

Maar ik kan niets achter hen zien... iemand naast me snijdt er behoorlijk hard in en kwijlt

Volgende stop, Valentino klimt op haar, zet haar bril af

En achter hen zag ik liefde...

Hun lippen ontmoeten elkaar

En ze vermoedt niet dat zijn gedachten iets verbergen, nee...

Toen hij haar vertelde dat hij gisteren een tweede dienst had

Daarom belde hij 's avonds niet, en misschien zat daar een kern van waarheid in

Omdat hij een tweede wilde, maar niet alleen een verandering

Hij bezocht haar

Ze zat alleen thuis, ze speelde Berry White van een oude grammofoon

En gedachten kwelden hem, maar toen voelde hij haar lippenstift op zijn lippen

Twijfel verliet hem

Nu vertelt ze de hare dat ze er mooi uitziet als ze uit de bus stapt

Ze pakt zijn hand, een ademloze jongen rent

Hij stapt in, veegt het zweet van zijn voorhoofd, de chauffeur accelereert

En de wielen bewogen sterk, hij zwaaide, maar hij hield zichzelf vast met zijn linkerhand

Rechts heeft ze een sporttas, ik vraag me af wat ze daar in heeft

Misschien kleding en water, hij gaat naar school om in het been te spelen

Of misschien is hij van huis weggelopen en heeft hij alles ingepakt wat hij kon

Hij nam het geld, hij wist waar zijn vader het bewaarde

Hij dronk alleen en sloeg hem voor slechtere cijfers

Vlakbij kijkt een oudere man naar hem

Misschien heeft ze een zoon van zijn leeftijd, en misschien kan ze hem niet krijgen

En hij zou heel graag, misschien zou hij veel willen betalen om zijn zoon terug te krijgen

Die hij een jaar geleden verloor, mijn voorlaatste stop

De chauffeur omzeilt hem omdat niemand op stop drukte en hij was op afroep

Een verwaarloosde vrouw rent naar hem toe en roept: 'Waarom ben je niet gestopt?

Waarom?"

en roept tot mijn stop, ik stap af

Ze stapt weer achteruit, daar was een ziekenhuis, misschien doet iets haar veel pijn

Ik ben alleen gelaten, deze mensen herinner ik me niet meer

En ik had waarschijnlijk 99 procent ongelijk

En begrijp het niet verkeerd

Ik beschrijf ze

Ze omschrijven mij