K2 - VNM

K2, wiem, że spełnię ten sen, idę

U podnóża góry ten jebany szczyt widzę

Od mrozu go pokryła ta biel

Ale widzę ten cel jak Wilhelm Tell

Chwila zadumy, milknę w niej

Taki film mam, kiedy lawina spadnie na stok

Może zginę, bo zniknę w niej

Wejdę tam to pewnego dnia będę żył wiecznie

Więc pieprzę to, że przedsięwzięcie jest niebezpieczne

Ośnieżone skały mijam i

Poluzowała się lina mi, ale chuja w to wbijam i

Idę dalej, mimo że w oczy tu strach mi patrzy

Znam to uczucie, bo jest ludzkie, jestem taki jak ty

Wchodzę na teren lodem i złem skuty

Zepsute podeszwy mam, wchodzi mi śnieg w buty

Nagle melodia góry zagrała mi złe nuty

To niemożliwe jak trzydziesty pierwszy dzień w lutym

Ale prawdziwe, bo leci lawina ta

Obawiałem się tego, blednie mi mina, ja

Nie mogę zginąć choć straszna jest siła ta

Ja i moja odwaga, dziwko, to nie zatrzymasz nas

Lecą zwały śniegu, biegnę ile sił mam w nogach

Do szczeliny w skale, tam się przed nimi schowam

Góra myślała, że upadnę i prysnę

Ale to co nas różni to jest to, że ja naprawdę myślę

Szczelina schronienia mi daje

Kiedy umilkły huki pewnie na skalę staję, trzeba iść dalej

Słońce wzeszło, wnet blask odsłania szczyt i jego pięknotę

Teraz jeszcze bardziej wiem, że chcę to mieć

O tak długiej wyprawie ja nawet tu nie śniłem

Gdy wrócę przyjaciele spytają mnie gdzie byłeś?

Na drodze mam jaskinię, pewnie wchodzę w nią

Nie mam pochodni, ale smak sukcesu rozgrzał moją krew i polał ogniem ją

Po ciemku idę z lodu słupy koną

Ale gdy dotykam ich lodowate kolumny płoną

W końcu wychodzę, czuję przestrzeń, lodowate powietrze

Jest rześkie, zostało parę kroków w górę jeszcze

Na dole zostawiłem wszystko, to jest fakt

Rodzinę, miasto i ten jebany hajs

Ale teraz nie obchodzi on ej, w ogóle tu mnie

Jestem na górze na szlaku, po czek pójdę później

Palce mi zamarzły, zesztywniał cały kark mi

Nie martwi mnie, że do krwi zdarte całe barki

Bo szczytu mnie korona woła

Wszystko co przeżyłem na dole to szkoła życia, to jest nowa szkoła

Stawiam nogi na K2, w dole majaczą coś małe widma

Rozkładam ręce jakbym rozpościerał białe skrzydła

K2, ik weet dat ik deze droom zal vervullen, ik ga

Aan de voet van de berg kan ik deze verdomde top zien

Deze witheid bedekte hem tegen de vorst

Maar ik zie dit doel als Willem Tell

Een moment van bezinning, ik val er stil in

Ik heb zo'n film als een lawine de helling raakt

Misschien ga ik dood, want ik zal erin verdwijnen

Ik zal daarheen gaan en op een dag zal ik voor altijd leven

Dus fuck it dat de onderneming gevaarlijk is

Ik passeer besneeuwde rotsen en

Mijn touw is losgeraakt, maar ik blijf erin steken en

Ik ga door, ook al kijkt de angst me recht in de ogen

Ik ken dit gevoel omdat het menselijk is, ik ben net als jij

Ik betreed het gebied met ijs en kwaad

Mijn zolen zijn kapot, er komt sneeuw in mijn schoenen

Plots speelde de melodie van de berg verkeerde noten voor mij

Het is onmogelijk als de eenendertigste dag in februari

Maar waar, want deze lawine vliegt

Ik was er bang voor, mijn gezicht wordt bleek, ik

Ik kan niet sterven, hoewel deze kracht verschrikkelijk is

Ik en mijn moed, teef, je kunt ons niet tegenhouden

Hopen sneeuw vliegen in het rond, ik ren zo hard als mijn benen me kunnen dragen

In de scheur in de rots, daar zal ik me voor hen verbergen

De berg dacht dat ik zou vallen en spetteren

Maar wat ons onderscheidt, is dat ik echt denk

De spleet van beschutting geeft mij

Als de pony is weggeëbd, sta ik waarschijnlijk op de weegschaal, ik moet verder

De zon is opgekomen, al snel onthult de gloed de top en zijn schoonheid

Nu weet ik nog meer dat ik het wil hebben

Ik had niet eens gedroomd over zo'n lange reis hier

Als ik terugkom, zullen mijn vrienden me vragen waar ben je geweest?

Er is een grot op de weg, ik ga er waarschijnlijk in

Ik heb geen fakkel, maar de smaak van succes verwarmde mijn bloed en goot er vuur overheen

In het donker loop ik van de ijspalen

Maar als ik ze aanraak, branden de ijzige zuilen

Ik ga eindelijk weg, ik voel de ruimte, de ijzige lucht

Het is helder, er zijn nog een paar stappen te gaan

Ik heb alles beneden laten liggen, dat is een feit

Familie, stad en dit verdomde geld

Maar nu kan het haar niet schelen, helemaal niet hier

Ik ben op pad, ik krijg de rekening later

Mijn vingers verstijfden, mijn hele nek verstijfde

Ik ben niet bang dat hele schouders tot bloed verscheurd zijn

Omdat de kroon me naar de top roept

Alles wat ik beneden meemaakte was een levensschool, dit is een nieuwe school

Ik zet mijn voeten op K2, kleine geesten doemen op

Ik spreid mijn armen alsof ik witte vleugels spreid