Remember - Typhoon

The only question now is «How long can it take?»

It’s all hanging on you

Just make your move before you have no move to make

There’s no future, there’s no lighthouse on the lake

You’re just rambling through

Endless corridors — a mouse lost in the maze

You gotta calm yourself, just try to concentrate

What survives in the fire?

What small fragment after all else disintegrates?

The only question now’s «How long 'til it breaks?»

I come home and the door is hanging open

The smoke alarm is howling, the bathroom mirror is broken

Find you standing in the backyard pouring gas on the bonfire

Ass naked in the middle of December

The shame you don’t recall with the clothes you don’t remember in flames

Tearing pages of notebooks in the embers, your makeshift funeral pyre

I toss and turn all night then it comes to me

It’s you that can’t shake out the shards in your memory

So you’ve engaged in this scorched-earth policy

'Til there’s nothing, there’s nothing

Later on, claiming wolves replaced your family

You raised your hand against me with the newspaper you can’t read

Then you wrapped yourself in an op-ed on the construct of history

The mark of time is elaborately long

It’s a Spirograph drawn with no breaks — just goes on and on

And here we are on the cutting room floor, slicing fugues

Where they don’t belong

I toss and turn all night, but there’s no relief

I went into your room, you were sound asleep

So I stayed for awhile watching you grind your teeth

And when you wake, there’s a moment as you rise

You feel it all coming back and you realize

You tried to amputate the parts that made you scared to die

Now it’ll kill you if you let it

As I watch the light fade from your eyes

As I watch the light fade from your eyes

As I watch the light fade from your eyes

You’re a black hole bending light beams backwards

Center caving, self-collapsing inwards

Against the infinite you have no stature

Shrinking infinitely out of the picture

Don’t cry no lever, try to break the pattern

See the crocus in the dead of winter

De enige vraag is nu «Hoe lang kan het duren?»

Het hangt allemaal aan je

Sla je slag voordat je niets meer hoeft te doen

Er is geen toekomst, er is geen vuurtoren op het meer

Je loopt gewoon door

Eindeloze gangen — een muis die verdwaald is in het doolhof

Je moet jezelf kalmeren, probeer je gewoon te concentreren

Wat overleeft in de brand?

Welk klein fragment valt uiteindelijk uiteen?

De enige vraag is nu: "Hoe lang duurt het voordat het breekt?"

Ik kom thuis en de deur hangt open

De rookmelder loeit, de badkamerspiegel is kapot

Zie je staan ​​in de achtertuin en gieten gas op het vreugdevuur

Kont naakt midden december

De schaamte die je je niet herinnert met de kleren die je je niet herinnert in vlammen

Verscheurende pagina's van notitieboekjes in de sintels, je geïmproviseerde brandstapel

Ik woel en draai de hele nacht en dan komt het op mij aan

Jij bent het die de scherven in je geheugen niet eruit kan schudden

Dus je bent betrokken bij dit beleid van de verschroeide aarde

'Tot er niets is, is er niets'

Later beweren dat wolven je familie hebben vervangen

Je stak je hand op tegen mij met de krant die je niet kunt lezen

Toen wikkelde je jezelf in een opiniestuk over de constructie van de geschiedenis

Het teken van de tijd is buitengewoon lang

Het is een spirograaf getekend zonder pauzes - gaat maar door en door

En hier zijn we op de vloer van de uitsnijderij, fuga's aan het snijden

Waar ze niet thuishoren

Ik woel en draai de hele nacht, maar er is geen opluchting

Ik ging naar je kamer, je was diep in slaap

Dus ik bleef een poosje kijken hoe je met je tanden knarste

En als je wakker wordt, is er een moment als je opstaat

Je voelt het allemaal terugkomen en je realiseert je

Je probeerde de delen te amputeren waardoor je bang was om te sterven

Nu ga je eraan dood als je het toelaat

Terwijl ik het licht uit je ogen zie vervagen

Terwijl ik het licht uit je ogen zie vervagen

Terwijl ik het licht uit je ogen zie vervagen

Je bent een zwart gat dat lichtstralen naar achteren buigt

Centrum speleologie, zelf instortend naar binnen

Tegen het oneindige heb je geen gestalte

Oneindig uit het beeld krimpen

Huil niet zonder hefboom, probeer het patroon te doorbreken

Zie de krokus in het holst van de winter