Algernon - Typhoon

A woman leans in her chair

Holds her face close to mine

She’s curious, am I comfortable?

Would I care to give it one more try?

She holds the picture up, while she studies my eyes

I’m trying hard to recall the routine, but I can’t and so I improvise

This one’s of my father

Wearing ladies clothes

I walked in on him once as a kid, must have thought nobody else was home

It’s a lie and she knows

But there’s no other use

And anyway what you want and what you want to be are easily confused

And the moment stretches on

Like the first day of school and I’ve answered wrong

Like a self-enclosed short-circuit goes around forever until it’s gone

A woman shrinks in her chair

She says, «the picture’s of you.»

I have no idea what she’s talking about but I nod my head as if I do

Look at there, such a strong man

All the virtues of youth

You led a good life by every account

There were people who looked up to you

I say, «enough is enough

You have found me out

You have called my bluff

I don’t know anything about this stuff

I’m just tired and I’m waiting for my wife to pick me up.»

A woman slouched in her chair disrupts the silence to say

«The part of you that I love is still in there even if it doesn’t know my name.»

And the moment stretches on

Like the colonnade at the Parthenon

It’s an unmarked grave but somebody’s laid some flowers for Algernon

A woman stirs in her chair

But I hope that she stays

Never seen her before in my life, but strange such a familiar face

Een vrouw leunt in haar stoel

Houdt haar gezicht dicht bij het mijne

Ze is nieuwsgierig, voel ik me op mijn gemak?

Zou ik het nog een keer willen proberen?

Ze houdt de foto omhoog terwijl ze mijn ogen bestudeert

Ik doe mijn best om me de routine te herinneren, maar ik kan het niet en dus improviseer ik

Deze is van mijn vader

Dameskleding dragen

Ik liep als kind een keer bij hem binnen, moet gedacht hebben dat er niemand anders thuis was

Het is een leugen en ze weet het

Maar er is geen ander gebruik

En hoe dan ook, wat je wilt en wat je wilt zijn, is gemakkelijk in de war

En het moment strekt zich uit

Zoals de eerste schooldag en ik heb verkeerd geantwoord

Zoals een op zichzelf staande kortsluiting voor altijd blijft bestaan ​​tot hij weg is

Een vrouw krimpt in haar stoel

Ze zegt: "de foto is van jou."

Ik heb geen idee waar ze het over heeft, maar ik knik alsof ik dat wel doe

Kijk daar, zo'n sterke man

Alle deugden van de jeugd

Je leidde een goed leven bij elk account

Er waren mensen die tegen je opkeken

Ik zeg: "genoeg is genoeg"

Je hebt me ontdekt

Je hebt mijn bluf genoemd

Ik weet hier niets van af

Ik ben gewoon moe en wacht tot mijn vrouw me komt ophalen.»

Een vrouw onderuitgezakt in haar stoel verstoort de stilte om te zeggen:

"Het deel van jou waar ik van hou, is er nog steeds, ook al kent het mijn naam niet."

En het moment strekt zich uit

Zoals de zuilengalerij bij het Parthenon

Het is een ongemarkeerd graf, maar iemand heeft bloemen gelegd voor Algernon

Een vrouw beweegt zich in haar stoel

Maar ik hoop dat ze blijft

Ik heb haar nog nooit eerder in mijn leven gezien, maar vreemd zo'n bekend gezicht