Vancouver - Tommy Makem

Oh, my feet are weary on a road that leads to nowhere

And my mind keeps turning backwards evermore

To where misty covered mountains raise their heads into the heavens

And gaze upon that blue Pacific shore

Vancouver, Vancouver

When I get back, I never more will roam

Vancouver, Vancouver

Vancouver, I’m coming home

Now, there was a pretty girl I knew before I left Vancouver

And we walked hand in hand by English Bay

And she told me that she loved me when the moon was on the waters

And I promised I’d return to her some day

Oh, I want to walk your hilly streets and on your sandy beaches

And I want to talk to people who are kind

If this lonesome train keeps rolling, then I’ll see you in the morning

And maybe then, I’ll get some peace of mind

Oh, mijn voeten zijn moe op een weg die nergens heen leidt

En mijn gedachten gaan steeds meer achteruit

Naar waar met mist bedekte bergen hun hoofd ten hemel heffen

En staar naar die blauwe Pacifische kust

Vancouver, Vancouver

Als ik terugkom, zal ik nooit meer ronddwalen

Vancouver, Vancouver

Vancouver, ik kom naar huis

Nu, er was een mooi meisje dat ik kende voordat ik Vancouver verliet

En we liepen hand in hand door English Bay

En ze vertelde me dat ze van me hield toen de maan op het water stond

En ik beloofde dat ik op een dag naar haar zou terugkeren

Oh, ik wil door je heuvelachtige straten en over je zandstranden lopen

En ik wil met mensen praten die aardig zijn

Als deze eenzame trein blijft rijden, dan zie ik je morgenochtend

En misschien krijg ik dan wat gemoedsrust