Jaroslava - Tomas Klus

Všimni si jak se lidi ztrácej

Jak každej male tu svou

A když se pak domů vracej

Na zádech nesou

Jsi světla stíny a vítr ve vlasech

Je to jiný, když člověk ztrácí dech

Je to jiný, ze slunce ke kořenům, cesta je dlouhá

Prosím pište si, že se to nevyplácí

Zapomenout, na starý časy

A nový účesy, furt stejní funy práci

Nejde se hnout, nejde se hnout

Hluboko do kapes, a někde ve mně ze mě z tebe složená, je z tebe složená

Tútudutúudutúudutúudutúudutúudutúudutú…

Reklamní spoty, na prošlapaný boty

Důvod je prosý, nakrmte hosty

A pak utíkejte, smějte se do kamer

Na povel zatleskejte, a hezky se tu mějte

Já sám dám se ti, počítej do tisíce

A potom zmizí, vše cizím lidem

A sami sobě zbydem, A sami sobě zbydem

A jako paní Jaroslava,říkám marná je sláva

Lidi jsou jenom lidi, a on to vidí, a on to vidí on to časem sklidí

Všimni si na obloze ptáci

Zamávaj křídly a pak v mracích se ztrácí

Tak nějak stejně, jako když vedle tebe vstávám

Ztraceni vprostřed pouště, jak jsme si slíbili

Hlavně se neopouštět, hlavně má milá zbyly

Z velký části jen mý kusy lásky, a dva dlouhý dopisy

Kousek od cílový pásky, jsem roztrhán na kusy

A jako paní Jaroslava,říkám marná je sláva

Lidi jsou jenom lidi, a on to vidí, a on to vidí on to časem sklidí

Merk op hoe mensen verdwalen

Hoe iedereen zijn eigen had

En als je dan thuiskomt

Ze dragen het op hun rug

Je bent lichte schaduwen en wind in je haar

Het is anders als je buiten adem raakt

Het is anders, van de zon tot de wortels, de reis is lang

Schrijf alsjeblieft dat het niet loont

Vergeet de oude tijd

En nieuwe kapsels, nog steeds hetzelfde grappige werk

Je kunt niet bewegen, je kunt niet bewegen

Diep in mijn zakken, en ergens in mij bestaat het uit mij, het bestaat uit jou

Tútudutúudutúudutúudutúudutúudutúudutú…

Reclamespots, voor vertrapte schoenen

De reden is smeken, voer de gasten

En dan rennen, lachen om de camera's

Klap op commando, en veel plezier

Ik geef mezelf aan jou, tel tot duizend

En dan verdwijnen ze, allemaal vreemden

En ik zal aan mezelf worden overgelaten, En ik zal aan mezelf worden overgelaten

En net als mevrouw Jaroslav, zeg ik dat de glorie tevergeefs is

Mensen zijn gewoon mensen, en hij ziet het, en hij ziet het, en hij oogst het in de loop van de tijd

Let op de vogels in de lucht

Ze zwaaien met hun vleugels en dan verdwijnen ze in de wolken

Een beetje zoals naast je opstaan

Verdwaald midden in de woestijn, zoals we beloofden

Voornamelijk niet weggaan, vooral mijn lieve links

Voor het grootste deel alleen mijn stukjes liefde en twee lange brieven

Niet ver van de doelband, ik ben aan stukken gescheurd

En net als mevrouw Jaroslav, zeg ik dat de glorie tevergeefs is

Mensen zijn gewoon mensen, en hij ziet het, en hij ziet het, en hij oogst het in de loop van de tijd