Perfect - The The

It’s a chilly English winter,

And solitude is never easy to maintain,

Except when it rains.

So I hang an empty smile beneath my empty eyes,

And go out for a walk.

The wet morning sun reflects off the paving-stones,

While a little dog barks its head off,

In the distance.

CHORUS (x2)

Oh, what a perfect day,

To think about my silly world.

My feet are firmly screwed to the floor.

What is there to fear from such a regular world?

Passing by a cemetery,

I think of all the little hopes and dreams,

That lie lifeless and unfilled beneath the soil.

I see an old man fingering his perishing flesh.

He tells himself he was a good man and did good things.

Amused and confused by life’s little ironies,

He swallows his bottle of distilled damnation.

People turn around with unseeing eyes.

Het is een kille Engelse winter,

En eenzaamheid is nooit gemakkelijk te onderhouden,

Behalve als het regent.

Dus ik hang een lege glimlach onder mijn lege ogen,

En ga wandelen.

De natte ochtendzon weerkaatst op de straatstenen,

Terwijl een kleine hond zijn kop eraf blaft,

In de verte.

KOOR (x2)

Oh, wat een perfecte dag,

Om na te denken over mijn gekke wereld.

Mijn voeten zijn stevig aan de vloer geschroefd.

Wat valt er te vrezen van zo'n gewone wereld?

Langs een begraafplaats,

Ik denk aan alle kleine hoop en dromen,

Die levenloos en ongevuld onder de grond liggen.

Ik zie een oude man zijn vergaand vlees vingeren.

Hij zegt tegen zichzelf dat hij een goede man was en goede dingen deed.

Geamuseerd en verward door de kleine ironieën van het leven,

Hij slikt zijn fles gedistilleerde verdoemenis in.

Mensen draaien zich om met nietsziende ogen.