Triangulum - The Retuses

Нечего больше терять, некому больше верить.

Над рекой, над полем, в моей голове туман.

И мне остаётся обнять лишь себя самого, и встретить

На пороге рассвет, пока льёт свои горькие кран —

Воем бешеным пляшет, в истерике бьётся

И кричит, и не может покоя найти;

Но никто не придёт, никто не вернётся;

Никто не придёт, никто не вернётся —

Никто, никогда, ни за что не простит.

И не смей, не смей напевать свою вечную —

Довольно, устал, мне хватило сполна!

Ты опять за своё, я опять покалеченный.

Для тебя — серенада, для меня — седина…

Но ты не дремлешь, не спишь, ты всё пьёшь мою кровь;

И ты не слышишь меня, нет, ты точно не слышишь

Своих песен.

Порой люди прощаются с крышей —

И что хуже того, люди бросаются с крыш…

Niets meer te verliezen, niemand anders te vertrouwen.

Boven de rivier, boven het veld, hangt mist in mijn hoofd.

En het blijft voor mij om alleen mezelf te omhelzen, en te ontmoeten

Op de drempel van de dageraad, terwijl hij zijn bittere kraan overgiet -

Dansen met een uitzinnig gehuil, hysterisch kloppend

En ze schreeuwt en kan geen rust vinden;

Maar niemand zal komen, niemand zal terugkeren;

Niemand zal komen, niemand zal terugkeren -

Niemand zal ooit vergeven.

En waag het niet, waag het niet om je eeuwige -

Genoeg, ik ben moe, ik heb er genoeg van!

Je staat er weer alleen voor, ik ben weer kreupel.

Voor jou - een serenade, voor mij - grijs haar ...

Maar je slaapt niet, slaap niet, je drinkt nog steeds mijn bloed;

En je hoort me niet, nee, je hoort me zeker niet

Jouw liedjes.

Soms nemen mensen afscheid van het dak -

En wat nog erger is, mensen werpen zich van daken...