Tiny Rushes - Telethon

Sorry, still at home right now

I’m caught up in this spiderweb

This lonesome crowded wasteland

Oh, mankind

I had not expected

I’d be here on a third consecutive night

Yet here I am regardless

Spending time

And spending money I don’t have to spend

My time and money here but still I do

A habit that’s enabled by a tiny rush of dopamine

Whenever

I leave raw thought on a page that isn’t mine

No one requested it but

They sometimes pay it mind

I’m high

I feel better here

Until the brush is cleared and I’m revealed

A lonesome, tired bearded man

Mid-20s

Passing through

In blue jeans, midnight, up to nothing

Layered windows

Untitled folders on his desktop

Big ideas scatter and they whine

Dump out as quick as they arrived

He’s lost the pigment in his skin

His friends and family worry

That he’s lost all his affection

As the tiny rush of dopamine

Lures him in again

But this time was different

Sorry, ben nu nog thuis

Ik zit vast in dit spinnenweb

Deze eenzame, drukke woestenij

Oh, mensheid

Ik had niet verwacht

Ik zou hier voor de derde opeenvolgende nacht zijn

Maar hier ben ik, ongeacht

Tijd doorbrengen

En geld uitgeven dat ik niet hoef uit te geven

Mijn tijd en geld hier, maar toch doe ik dat

Een gewoonte die mogelijk wordt gemaakt door een kleine dosis dopamine

wanneer dan ook

Ik laat een onbewerkte gedachte achter op een pagina die niet van mij is

Niemand heeft erom gevraagd, maar

Ze letten er soms op

Ik ben High

Ik voel me hier beter

Tot het penseel is gewist en ik ben onthuld

Een eenzame, vermoeide man met een baard

Midden twintig

Passeren

In spijkerbroek, middernacht, tot niets

Gelaagde ramen

Naamloze mappen op zijn bureaublad

Grote ideeën verspreiden zich en ze zeuren

Dump net zo snel als ze zijn aangekomen

Hij is het pigment in zijn huid kwijt

Zijn vrienden en familie maken zich zorgen

Dat hij al zijn genegenheid heeft verloren

Als de kleine rush van dopamine

Lokt hem weer naar binnen

Maar deze keer was het anders