Flatpack - Telethon

Something about the way Violet flips her hair

While she’s paging through some fabric swatches

I’m slumping in a Poang chair

Does she sense malaise

See it wash over my eyes

We struggle cramming curtain rods in the trunk of her Passat outside

And it’s cold.

I watch her go

Everything’s on hold

East Palo Alto Ikea rooftop parking space is simply not the place

She’s talking up a trip to Bristol, Connecticut

For an interview.

LinkedIn connections

Two days after the world stops spinning

I’m gnawing on a fingernail

She asks me what’s gone wrong

Startled, say I’m leery of the way things seem to move along

Without your say so

Everything unfolds

Tomorrow’s never guaranteed

But a week from now’s concrete?

I guess i’m a little in my own head

Might need some time alone

And Like that, I let her go

The simplicity astounded even me

Iets met de manier waarop Violet haar haar knipt

Terwijl ze door wat stofstalen bladert

Ik zak onderuit in een Poang-stoel

Voelt ze malaise?

Zie het over mijn ogen spoelen

We worstelen met het proppen van gordijnroeden in de kofferbak van haar Passat buiten

En het is koud.

Ik zie haar gaan

Alles staat in de wacht

East Palo Alto Ikea parkeerplaats op het dak is gewoon niet de plek

Ze heeft het over een reis naar Bristol, Connecticut

Voor een interview.

LinkedIn connecties

Twee dagen nadat de wereld stopt met draaien

Ik knaag op een nagel

Ze vraagt ​​me wat er is misgegaan

Geschrokken, zeg dat ik wantrouwend ben over de manier waarop dingen lijken te gaan

Zonder dat jij het zegt

Alles ontvouwt zich

Morgen is nooit gegarandeerd

Maar over een week is het concreet?

Ik denk dat ik een beetje in mijn eigen hoofd ben

Heeft misschien wat tijd alleen nodig

En zo liet ik haar gaan

De eenvoud verbaasde zelfs mij