Вода - Tanir

Танир!

Здесь!

Здесь!

Я сколько помню себя — всегда карабкаюсь вверх,

А те, кто рядом мне пророчили навряд ли успех.

Лишь единицы верили, они остались до талого.

С остальных, что ожидать мне — удавки, кидалова?

Подавно не сдалась мне лесть ваша в уши.

Оставь меня одного, не лезь, я прошу же —

Я асоциален — да, но читаю каждого.

Итак, я долго ведь прождал — бездонная жажда.

Который год ищу себя среди бетонных коробок:

Между слов, между строк, между скобок —

Назад бегу, ищу постоянства.

Глаза ведут туда, где не ясно.

Рекой утекает время, забирает горсть лет.

В пути камни под ногами размывают мой след.

Пусть и каждый наровит растопить мозг мне,

Вы меня остановите, помните — только во сне!

Припев:

Размывает песок вода, заполняя пустыни.

Никому не узнать никогда, что ныне происходит в моем мире.

Точит камни годами вода, раскидав вдоль семи рек.

Никому не узнать никогда, что ныне происходит в моем мире.

Все клянчат уважения у никем неуважаемых.

И будущим мамам не прикажешь, даже рожай иных.

Я постоянно зол был — на то, на се, потом просек —

Либо за все в ответе ты, либо забил на все.

Кругом асфальт выложили из капканов и мин.

Людям посать на тебя, хоть ты их когда-то пленил.

Я сам в осаде из обуз — и не босс и не трус.

Уйти заставить не могу, потому бьюсь.

Базара нет, надоели мнения.

Зато ведь их оставляет мне не «Я».

Я пытался светилом быть, то что выведал за года.

Поднимаюсь на востоке и в дороге до запада.

Давай так, мы все победы предадим воде,

А вода настроит тропы в этой темноте.

Я говорю, что надуше в даный момент.

Ты меня знаешь?

Уже видимо нет!

Припев:

Размывает песок вода, заполняя пустыни.

Никому не узнать никогда, что ныне происходит в моем мире.

Точит камни годами вода, раскидав вдоль семи рек.

Никому не узнать никогда, что ныне происходит в моем мире.

Бытовуха, суматоха — затолкали в мозг,

Что пора думать всерьез, что мой путь не прост.

Я опустел, остыл, осел и понял —

Таких каким я был — единицы, каким стану — море!

Я проклял свою слабость, ее снова не стало.

И я по-прежнему хип-хоп с берегов Казахстана,

И скоро будет бум!

Мне просто пока, лень и я

Еще не отошел от мысли, что выростил поколения.

Давай так, мы все обиды предадим воде,

А вода затопит тропы в этой темноте.

И я к вам выберусь на ощупь.

Пора блёстков, залп!

Пока!

Я все сказал!

Припев:

Размывает песок вода, заполняя пустыни.

Никому не узнать никогда, что ныне происходит в моем мире.

Точит камни годами вода, раскидав вдоль семи рек.

Никому не узнать никогда, что ныне происходит в моем мире.

Размывает песок вода, заполняя пустыни.

Никому не узнать никогда, что ныне происходит в моем мире.

Точит камни годами вода, раскидав вдоль семи рек.

Никому не узнать никогда, что ныне происходит в моем мире.

Tanir!

Hier!

Hier!

Zolang ik me kan herinneren, ben ik altijd aan het klimmen geweest,

En degenen die naast me stonden, voorspelden nauwelijks succes.

Slechts enkelen geloofden, ze bleven totdat ze gesmolten waren.

Wat moet ik van de rest verwachten - wurggrepen, oplichterij?

Sterker nog, je vleierij in mijn oren gaf niet op.

Laat me met rust, bemoei je er niet mee, ik vraag je -

Ik ben asociaal - ja, maar ik lees iedereen.

Dus ik heb lang gewacht - bodemloze dorst.

Al vele jaren zoek ik mezelf tussen betonnen dozen:

Tussen woorden, tussen regels, tussen haakjes

Ik ren terug, op zoek naar standvastigheid.

Ogen leiden naar waar het niet duidelijk is.

De tijd stroomt als een rivier, neemt een handvol jaren weg.

Onderweg vervagen de stenen onder mijn voeten mijn spoor.

Laat iedereen proberen mijn hersens te smelten,

Je houdt me tegen, onthoud - alleen in een droom!

Refrein:

Water erodeert zand en vult woestijnen.

Niemand zal ooit weten wat er nu in mijn wereld gebeurt.

Water slijpt stenen jarenlang en verspreidt zich langs zeven rivieren.

Niemand zal ooit weten wat er nu in mijn wereld gebeurt.

Iedereen smeekt om respect van degenen die door niemand gerespecteerd worden.

En je kunt geen aanstaande moeders bestellen, zelfs geen andere baren.

Ik was constant boos - op dit, op dat, dan op de open plekken -

Of je bent overal verantwoordelijk voor, of je scoort op alles.

Overal werd asfalt aangelegd van vallen en mijnen.

Mensen om op je te pissen, ook al heb je ze ooit geboeid.

Ikzelf word belegerd door lasten - en geen baas en geen lafaard.

Ik kan je niet dwingen te vertrekken, dus vecht ik.

Er is geen bazaar, ik ben de meningen beu.

Maar het is tenslotte niet "ik" die ze aan mij overlaat.

Ik probeerde een uitblinker te zijn, wat ik in de loop der jaren heb geleerd.

Ik ga omhoog in het oosten en op weg naar het westen.

Kom op, we zullen alle overwinningen verraden aan het water,

En het water zal paden banen in deze duisternis.

Ik zeg wat we op dit moment leuk vinden.

Je kent me?

Blijkbaar nog niet!

Refrein:

Water erodeert zand en vult woestijnen.

Niemand zal ooit weten wat er nu in mijn wereld gebeurt.

Water slijpt stenen jarenlang en verspreidt zich langs zeven rivieren.

Niemand zal ooit weten wat er nu in mijn wereld gebeurt.

Dagelijks leven, onrust - in de hersenen geduwd,

Dat het tijd is om serieus na te denken dat mijn pad niet gemakkelijk is.

Ik werd leeg, koelde af, ging zitten en begreep -

Zoals ik was - een paar, wat ik zal worden - de zee!

Ik vervloekte mijn zwakte, het was weer weg.

En ik ben nog steeds hiphop van de kusten van Kazachstan,

En binnenkort zal er een hausse zijn!

Ik ben gewoon voor nu, lui en ik

Hij is nog niet afgeweken van het idee dat hij generaties heeft grootgebracht.

Kom op, we zullen alle beledigingen aan het water verraden,

En het water zal de paden overspoelen in deze duisternis.

En ik zal naar je tasten.

Glittertijd, volley!

Tot!

Ik zei alles!

Refrein:

Water erodeert zand en vult woestijnen.

Niemand zal ooit weten wat er nu in mijn wereld gebeurt.

Water slijpt stenen jarenlang en verspreidt zich langs zeven rivieren.

Niemand zal ooit weten wat er nu in mijn wereld gebeurt.

Water erodeert zand en vult woestijnen.

Niemand zal ooit weten wat er nu in mijn wereld gebeurt.

Water slijpt stenen jarenlang en verspreidt zich langs zeven rivieren.

Niemand zal ooit weten wat er nu in mijn wereld gebeurt.