Emergence - Shylmagoghnar

Entrapped between matter and chaos

Where the future and past are as one

In my dreams I have seen a reflection

Of the unworld that is to become

I sought knowledge inside this arcanum

And perhaps I have travelled too far

For a vision so bitter and horrid

Now forever my soul enscars

Relieved from the Shell of Unessence

I awoke in a barren scape

Engulfed by the desperate struggle

Of a world becoming a grave

I wandered up a dreaded hill

What I saw there my heart afroze

A weeping tree as black as ash

Where humongous stormclouds rose

I stared at the sorrowful creature

Feeling what it had seen and known

Now at the end of all creation

Tears of blood from its branches flow

A figure in gloom then appeared to me

Underneath him the ones that I loved

And with inhumane voice he declared to me

That my life was paid through their blood

Then I faced the gaping infinity

As a choir of agonal cries

Overwhelmed me with purest cacophony

And my soul locked in flesh again was

Now I stride towards ashen horizons

As I breathe the undoing of life

Unfolding my destination

In a world where no hope lies

Gevangen tussen materie en chaos

Waar de toekomst en het verleden als één zijn

In mijn dromen heb ik een weerspiegeling gezien

Van de wereld die moet worden

Ik zocht kennis binnen dit geheim

En misschien heb ik te ver gereisd

Voor een zo bitter en afschuwelijk visioen

Nu voor altijd mijn ziel enscars

Verlost van de schil van Unessence

Ik werd wakker in een dorre omgeving

Overspoeld door de wanhopige strijd

Van een wereld die een graf wordt

Ik liep een gevreesde heuvel op

Wat ik daar zag, mijn hart bevroor

Een huilende boom zo zwart als as

Waar gigantische onweerswolken opstegen

Ik staarde naar het bedroefde wezen

Voelen wat het had gezien en geweten

Nu aan het einde van alle creatie

Tranen van bloed uit zijn takken stromen

Toen verscheen er een figuur in somberheid aan mij

Onder hem degenen van wie ik hield

En met onmenselijke stem verklaarde hij tegen mij

Dat mijn leven werd betaald door hun bloed

Toen stond ik voor de gapende oneindigheid

Als een koor van pijnlijke kreten

Overstelpt me met de puurste kakofonie

En mijn ziel opgesloten in vlees was weer

Nu schreed ik naar asgrauwe horizonten

Terwijl ik het ongedaan maken van het leven inadem

Mijn bestemming ontvouwen

In een wereld waar geen hoop ligt