Романс для Анны - Шым

Звякнет медной уздой сбруя.

Фыркнет конь, упряжу почуя.

Ржаво скрипнут петли ворот,

Пожаром зарница полыхнёт.

Лязгнет дверное кольцо,

Всхлипнет младенец сквозь сон.

Ветер пламя качнет в печи,

Гитара дрогнет и замолчит.

Догоняй меня, Анна.

Ей снится крик в степи туманной.

Там исчезает в ночи фургон,

Растворяется мутный сон.

Ну что ты глядишь на меня?

Я здесь, тебе приснился не я.

Ты же видишь, Анна, я рядом.

Ну что не сводишь взгляда?

Ты плачешь, цыганская кровь,

Что ж, своим слезам не прекословь.

Раскрой глаза в воде горючей,

Только не плачь беззвучно.

Достань вино и стол накрой,

Повод есть у нас с тобой.

Будем пить — станем пьяны,

Будем смеяться и плакать над нами.

Боже мой, смейся громче, Анна!

Я отхлебну твой смех жадно,

Твой горький, горестный смех,

Он мне злейшее зелье из всех.

Плачь теперь я тебе говорю.

Слышишь, Анна?

Я другую люблю.

Всю жизнь, до смерти, безоглядно,

Всю смерть навечно, безвозвратно.

Плачь, я вывел фургон за ворота,

Ты спала, я впотьмах искал что-то,

Что обронил в траве или на пороге,

Не в конце — в начале нашей дороги.

Догони меня, Анна, догони меня!

Окликни во след меня по имени.

К чёрту всё!

Нет законов, ей богу!

Возьми и за оглобли разверни дорогу.

Смейся Анна, колесо в колее,

Повозка в степи, клубами пыль во след.

Кто-то повозке — это видимо я.

Странно, женщина плачет, видимо Анна.

Het harnas rinkelt als een koperen hoofdstel.

Het paard zal snuiven, ik zal het inspannen.

De scharnieren van de poort kraken roestig,

De bliksem zal oplaaien met vuur.

De deurring zal rinkelen

De baby zal door een droom snikken.

De wind zal de vlam in de oven doen zwaaien,

De gitaar zal trillen en stil zijn.

Haal me in, Anna.

Ze droomt van een schreeuw in de mistige steppe.

Daar verdwijnt het busje in de nacht,

De duistere droom lost op.

Wel, wat kijk je naar mij?

Ik ben hier, je hebt niet over mij gedroomd.

Zie je, Anna, ik ben dichtbij.

Wel, waarom wend je je ogen niet af?

Je huilt, zigeunerbloed,

Nou, weersta je tranen niet.

Open je ogen in ontvlambaar water,

Gewoon niet stilletjes huilen.

Haal de wijn tevoorschijn en dek de tafel,

We hebben een reden met je.

We zullen drinken - we zullen dronken worden,

We zullen om ons lachen en huilen.

Mijn God, lach harder, Anna!

Ik zal gulzig van je lach nippen,

Je bittere, droevige lach,

Hij is het slechtste drankje voor mij.

Huil nu zeg ik je.

Hoor je Anna?

Ik hou van een ander.

Mijn hele leven, tot de dood, roekeloos,

Alle dood voor altijd, onherroepelijk.

Huil, ik heb het busje uit de poort gehaald

Je sliep, ik zocht iets in het donker,

Wat ik in het gras of op de drempel liet vallen,

Niet aan het einde - aan het begin van onze weg.

Haal me in, Anna, haal me in!

Roep mij na bij mijn naam.

Naar de hel met alles!

Er zijn geen wetten, bij God!

Neem het en draai de weg bij de schachten.

Lach Anna, wiel in een sleur,

Een wagen in de steppe, stofwolken in het kielzog.

Iemand in de kar ben ik blijkbaar.

Vreemd, de vrouw huilt, blijkbaar Anna.